Prof. Wim Distelmans zet puntjes op de i in het euthanasiedebat

27 06 2013

Prof. Wim Distelmans zet vandaag in De Standaard nog eens de puntjes op de i in het euthanasiedebat. Hij pleit voor het recht op zelfbeschikking en tegen betutteling. Ook HVV steunt de oproep van Distelmans en betreurt het feit dat de CD&V en vele katholieke ziekenhuizen hun eigen moraal opdringen aan andersdenkenden. Dit is echter enkel mogelijk dankzij de omerta die er heerst omtrent dit luik van de toenemende verzuiling in België en die wordt onderhouden door de politieke partijen.

(Bron: DS 27/06/13)

Stop de betutteling in de ziekenhuizen

De tijd dat artsen en ziekenhuizen eenzijdig een medische behandeling bepaalden voor elke patiënt, is voorbij, meent Wim Distelmans. De internetgeneratie eist dat ze na een ernstige diagnose goed geïnformeerd wordt, om zelf mee een keuze te kunnen maken.

De Leuvense hoogleraar Chris Gastmans merkt terecht op dat er een gigantische verschuiving in het denken over euthanasie is ontstaan (DS 26 juni). Jammer genoeg illustreert hij dit door te stellen dat een verdere aanpassing van de euthanasiewet het beleid – zeg maar de macht – van de ziekenhuizen aantast en dat euthanasie gebanaliseerd wordt.

Het is merkwaardig dat de grote meerderheid van de ziekenhuizen het nodig vond een beleid rond euthanasie te ontwikkelen. Voor palliatieve zorg werd dit nauwelijks of nooit gedaan. 25 jaar geleden moesten ziekenhuizen zelfs van geen palliatieve zorg weten. Dit was slechte publiciteit: in ziekenhuizen wordt immers niet gestorven, maar genezen. Het is daarom vermakelijk dat veel ziekenhuizen vandaag beweren dat euthanasie zelden nodig is omdat ze over goede palliatieve zorg beschikken, zoals palliatieve sedatie – al dan niet met medeweten van de patiënt. Hiervoor is blijkbaar geen zware procedure nodig.

Het emancipatorisch effect van de euthanasiewet kan niet genoeg benadrukt worden. Dankzij deze wet weten mensen eindelijk dat ze op het einde van hun leven zélf het recht hebben om initiatief te nemen, dat ze zélf aan een noodrem kunnen trekken. Het blijkt ook dat ze dit verworven recht willen uitbreiden naar heel hun ziekteverloop. Eens een ernstige diagnose is gesteld, wil men in het overleg en de beslissingen betrokken worden. Artsen en ziekenhuizen moeten hiermee rekening houden en afstappen van de gewoonte om eenzijdig de beste zorg te bepalen voor elke patiënt.

Frustraties

Vandaag gaat het zelfs zover dat men de mening van de patiënt niet vraagt of er nauwelijks rekening mee houdt. Dit paternalistisch ‘zorgconcept’ – ‘wij weten wat de beste zorg en behandeling voor u is’, zoals een palliatieve sedatie zonder medeweten van de patiënt en zijn familie – kan tot veel frustraties leiden. Het concept is nog fel verspreid omdat het onder andere beïnvloed wordt door opvoeding, opleiding, levensbeschouwing en religie, gebrek aan communicatievaardigheden, gebrek aan respect voor de wil van de zieke.

Minder mondige of oudere mensen ondergaan dit soms nog lijdzaam of verkiezen het omdat ze nooit anders gewend waren, maar de internetgeneratie pikt dit niet langer. Zij wil goed geïnformeerd worden, waarna ze zelf – eventueel na overleg – een keuze maakt. In dit ‘beslissings- en overlegconcept’ is de rol van de arts en hulpverlener ingeperkt tot informeren over alle beschikbare behandelingen en keuzemogelijkheden en tot het zich beschikbaar opstellen voor overleg. Bovendien zal de arts moeten uitmaken of hij de beslissing van de patiënt volgt en hem daarin verder wil begeleiden. Indien niet verwijst hij de patiënt best naar een andere hulpverlener.

Maar uit de intervisiemomenten van de Leif-artsen blijkt duidelijk, ondanks alle ondersteunende wetgeving, hoe moeilijk het nog altijd is om in België – op welke wijze ook – een waardig levenseinde te kennen. Men hoort ook dat veel behandelende artsen geen euthanasie willen uitvoeren, laat staan dat ze door een aanpassing van de wet ‘nog meer en nog dwingender zonder meer op een euthanasieverzoek zouden ingaan’, zoals Chris Gastmans beweert.

Artsen die geen euthanasie willen toepassen, verdienen alle respect. Dit is trouwens terecht in de euthanasiewet ingebouwd. Doorverwijzing naar een (Leif)arts die wel bereid is om op de euthanasievraag in te gaan zal daarom altijd noodzakelijk zijn. Het feit dat deze doorverwijzingen regionaal soms te veel voorkomen en te laat plaatsvinden maakt dat sommige Leif-artsen zich als een product uit de supermarkt voelen(DS 24 juni). Maar dit heeft niets te maken met het banaliseren van euthanasie in de betekenis die Gastmans eraan geeft. Het is merkwaardig dat de doorverwijzing door bepaalde artsen onlangs zelf in vraag werd gesteld(DS 24 juni). Dat is zelfs uiterst cynisch omdat we van collega-Leif-artsen weten dat een van deze artsen alle euthanasieuitvoeringen zélf systematisch doorverwijst naar de Leif-artsen.

Mensen willen niet zomaar dood, maar willen integendeel zolang mogelijk leven in zo goed mogelijke omstandigheden. Maar soms is het dagelijks leven, het lijden – ondanks alle beschikbare hulp – zodanig gruwelijk of onwaardig geworden dat sommigen in deze omstandigheden niet voort willen leven en noodgedwongen voor een zelfgekozen levenseinde kiezen.

Gelukkig wonen we in de Benelux, de enige plek ter wereld waar ernstig ongeneeslijke patiënten het recht hebben een zelfgekozen levenseinde te vragen en waar geen enkele arts of zorgverlener verplicht wordt hierop in te gaan, zelfs niet na een verdere aanpassing van de huidige euthanasiewet. Laten we alleen zorgen dat de uitvoering van de wet meer gerespecteerd wordt.

Wim Distelmans

 





Seculiere Turken op straat tegen islamisering Turkije

7 06 2013

Turkije staat in vuur en vlam. Een brede coalitie van opposanten protesteren tegen het rigide beleid van premier Erdogan. Die laatste vaart een conservatieve koers en schroeft de verworvenheden van het seculiere Turkije terug. Bij de brede coalitie van opposanten zitten dus veel aanhangers van de legendarische leider Atatürk, de vader van het seculiere en moderne Turkije. Wordt Turkije opnieuw naar de Middeleeuwen gekatapulteerd, of wordt de soep niet zo heet gegeten als zo momenteel wordt opgediend? In volgend artikel uit De Morgen vindt u een boeiende analyse van het conflict.

Bron: De Morgen 03/06/13, auteur Ayfer Erkul

Op straat tegen islamisering en autoritair regime

Wat begon als een vreedzame manifestatie tegen de sloop van een park in Istanbul groeide uit tot een landelijk protest tegen het beleid van premier Recep Tayyip Erdogan. Vier redenen waarom Turkije een potentieel kruitvat is.

1. Ottamaans vs. modern Turkije

Het Gezi-park aan het Taksimplein valt op zich in het niet bij andere grote parken in Istanbul, maar is wel de laatste groene zone in het centrum van de stad. Het protest draait niet alleen om de bomen die zullen verdwijnen, maar om de megalomane bouwwoede van premier Erdogan. Het Taksimplein, met in het midden een standbeeld van de oprichters van de Turkse republiek, staat voor vele Turken symbool voor het onafhankelijke, op het Westen gerichte Turkije.

Dat Erdogan net op die plek een Ottomaanse kazerne wil doen herrijzen, zet kwaad bloed. Atatürk, stichter van het moderne Turkije, maakte in 1923 net een einde
aan de Ottomaanse heerschappij. Het bouwwerk moet een kopie worden van een gebouw dat net voor de Tweede Wereldoorlog met de grond gelijk werd gemaakt. In die replica moet er bovengronds een groot winkelcentrum komen en ondergronds een parkeerruimte.

Gisteren liet premier Erdogan weten dat van hem ook het Cultureel Centrum Atatürk aan het plein weg mag. De plannen voor een winkelcentrum waren echter niet meer zo zeker. Wel zei Erdogan dat er wat hem betreft op het Taksimplein een moskee zal komen, aldus de website van de krant Hürriyet. “Daarvoor hoef ik geen toestemming van de CHP (de oppositiepartij, AE) of van een handvol plunderaars”, zei hij gisteren provocerend. Die laatste term was een verwijzing naar de huidige manifestanten.

2. Sluipende islamisering

Premier Erdogan blijft ontzettend populair bij zeker de helft van de Turkse bevolking en heeft de afgelopen jaren dan ook zijn best gedaan om vooral die aanhangers te plezieren. De andere, veelal seculiere, stedelijke helft heeft hij tegen zich in het harnas gejaagd door de sluipende, maar intussen erg duidelijke islamiseringspolitiek van zijn partij. Zo keurde het parlement, waar de regeringspartij AKP een comfortabele meerderheid heeft, striktere alcoholwetten goed. Dat die bedoeld waren om het aantal dronken chauffeurs in het verkeer terug te dringen, had nog aannemelijk geklonken als in het verleden niet andere anti-alcoholmaatregelen getroffen waren. Zo moesten de terrasjes in de smalle straatjes van Beyoglu, vlak aan Taksim, waar menige Turk na het werk nog snel een glas raki of een Efes-pintje door de keel goot, in 2011 verdwijnen.
Alcohol is niet het enige: veel Turken zijn het beu dat Erdogan zich steeds meer mengt in het privéleven van mensen en een conservatieve islamitische moraal wil opleggen. Zoals het als een ziekte beschouwen van homoseksualiteit. Of Erdogans oproep om drie of meer kinderen te maken aan – uiteraard – gehuwde koppels. Of die keer dat hij zei dat hij graag een nieuwe ‘gelovige’ generatie wil of toen hij meldde dat abortus wat hem betreft gelijk staat aan moord. De premier en zijn regering maken er al lang geen geheim meer van dat het geloof zich niet meer moet beperken tot het privéleven maar een invloed mag hebben op alle aspecten van de maatschappij.

3. De Syrië-politiek van de Turkse regering

Turkije werpt zich sinds het begin van de Syrische opstand op als het land dat een einde zal maken aan het geweld van Bashar al-Assad. De regering zette de grens open voor Syriërs die het geweld ontvluchten en bood steun aan het verzet. Maar veel Turken maken zich zorgen. De Turkse houding heeft kwaad bloed gezet bij landen als Iran en Rusland. Daarnaast is er grote ontevredenheid bij inwoners van steden aan de Syrische grens. Zij vrezen voor een spill-over van de oorlog in Syrië en kregen de afgelopen twee jaar een toestroom van Syriërs te verwerken.

Die waren niet allen even vreedzaam, zo bleek vorige maand nog in de stad Reyhanli. Daar kwamen 45 mensen om het leven na een dubbele bomaanslag. Wrong de Turkse regering zich aanvankelijk in allerlei bochten om Assad de schuld te geven, dan wijst het onderzoek nu eerder in de richting van Jabhat al-Nusra, een terroristische organisatie die zich heeft gelieerd met Al Qaida in Irak. met Al Qaida in Irak.

4. Mensenrechten/minderheden

Met een ander bewijs van zijn bouwwoede joeg Erdogan zopas nog de minderheid van alevitische moslims, die een onorthodoxe tak vormen binnen de sjiitische islam, tegen zich in het harnas. De commotie betrof de geplande bouw van een derde brug over de Bosporus, die een poging is om het fileleed in Istanbul te verlichten. Tijdens een pompeuze ceremonie werd vorige week de spreekwoordelijke eerste steen gelegd en werd in één klap bekendgemaakt dat de brug Yavuz Sultan Selim zou heten, naar de gelijknamige sultan uit de zestiende eeuw.

Die heerser staat niet alleen bekend als een bijzonder gelovige, soennitische moslim maar ook als de man die zo’n veertigduizend alevieten vermoordde. De ongeveer 20 miljoen alevieten in Turkije beschouwden de stap van de Turkse regering als ronduit beledigend en kwetsend. De alevitische stroming is, in tegenstelling tot de soennitische islam in Turkije, niet officieel erkend.

Ook de Koerdische minderheid heeft niet echt reden tot juichen. Er is momenteel wel een vredesproces gaande met de PKK, die zich na veertig jaar strijd terugtrekt uit Turkije. Koerden hebben bovendien, dankzij de eisen van de Europese Unie, meer rechten. Maar het vredesproces verloopt bijzonder weinig transparant, en tegelijk zit een pak Koerdische politici, journalisten en advocaten in de cel voor onduidelijke beschuldigingen.





Myanmar stelt geboortebeperking voor om aantal moslims te controleren

6 05 2013

(Bronnen: Annelies Van Erp (Knack Online) – The Telegraph 30/04/13)
Myanmar moet de bevolkingsgroei onder moslims indammen door middel van gezinsplanning. Deze aanbeveling, gedaan door een commissie aangesteld door de regering, moet een einde maken aan het sektarische geweld tussen boeddhisten en moslims.

Myanmar moet de bevolkingsgroei onder moslims indammen door middel van gezinsplanning in de gebieden waar het sektarisch geweld tussen boeddhisten en moslims hoog oploopt. Dat meldt een commissie aangesteld door de regering.

“De boeddhisten voelen zich bedreigd door de snelle groei van de Bengalibevolking”, staat te lezen in het rapport. De islamitische Rohingya’s, die oorspronkelijk uit Bangladesh komen, wonen al generaties lang in Myanmar. Toch beschouwt het rapport de moslims als illegale immigranten.

“Het introduceren van gezinsplanning bij de moslims moet een deel van de spanningen wegnemen, al moet dat wel louter op vrijwillige basis gebeuren”, aldus de commissie. Daarnaast moet het aantal veiligheidstroepen volgens de commissie verdubbelen.

Mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch (HRW) is ontevreden over de voorstellen uit het rapport. Volgens Phil Robertson van HRW gaat het rapport “niet in op het aansprakelijk stellen van de daders die misdaden tegen de menselijkheid begingen.”

Het geweld tussen de boeddhisten en de Rakhine-moslimminderheid kostte vorig jaar aan bijna tweehonderd mensen het leven. Tienduizenden mensen, vooral moslims, zagen hun huizen in vlammen opgaan en sloegen op de vlucht. In het rapport worden geen oplossingen aangedragen om de ontheemde moslims huiswaarts te laten keren.





Nieuwe blog

15 04 2013

Beste lezers,

Vanaf heden kan je ons volgen via onze nieuwe blog op blog.hetvrijewoord.nu.





Opiniestuk Yves Desmet (DM): “Een 15-jarige lijdt net dezelfde pijn als een volwassene”

21 02 2013

Het was, zeker binnen de sector zelf, al een hele tijd een publiek geheim. Maar gisteren werd het ook voor het eerst openlijk in de openbaarheid gebracht, tijdens een hoorzitting in de Senaat. Er wordt in België actieve euthanasie toegepast op minderjarigen, ook al is dat binnen de huidige wetgeving verboden, en maken artsen die het doen, zich daarmee strikt juridisch gezien schuldig aan moord.

Daarom zal ook geen enkele arts toegeven dat hij het ooit zelf gedaan heeft, of dat hij zelfs maar iemand kent die het gedaan heeft. Maar twee artsen-specialisten in de pediatrie, van gerenommeerde kinderafdelingen van ziekenhuizen in Brussel en Gent, zeiden het gisteren heel open en duidelijk aan de senatoren: het gebeurt. Niet als dagelijkse routine, maar evenmin als absoluut grote uitzondering.

Dat is ook perfect te begrijpen. Er is een brede maatschappelijke consensus over de zelfbeschikking bij het levenseinde. Het aantal euthanasiegevallen neemt ieder jaar toe, net zoals palliatieve sedatie en andere vormen van medisch levensbeëindigend handelen. Omdat we, boven de levensbeschouwingen heen, vinden dat het verlengen van lijden zinloos is geworden, en het vermijden en stoppen van zeker het fysieke lijden altijd de voorkeur verdient boven therapeutische hardnekkigheid.

Dat principe is niet aan leeftijd gebonden: een vijftienjarige met een terminale hersentumor lijdt net dezelfde pijn als een volwassene, en is perfect in staat zich daarover een oordeel te vormen, en te beslissen wanneer het genoeg is geweest. Iedereen die het in zijn omgeving heeft meegemaakt, en alle medische experts zullen trouwens bevestigen dat kinderen in zo’n situatie veel volwassener worden dan veel meerderjarigen het ooit zullen zijn. Hen een menswaardig levenseinde ontzeggen en veroordelen tot een einde vol nutteloos lijden, alleen omdat ze te jong zijn, zou een onaanvaardbare discriminatie creëren.

Maar toch is die discriminatie vandaag in de wet ingeschreven: terminaal zieke en lijdende kinderen worden nog steeds als wilsonbekwaam beschouwd. En dus gebeurt iedere euthanasie op hen in de volstrekte illegaliteit, met artsen die het risico lopen strafrechtelijk vervolgd te worden. Zo was het tien jaar geleden ook bij euthanasie op volwassenen. Tien jaar na de legalisering daarvan is het bewijs geleverd dat euthanasie een daad van mededogen is, en van respect voor het individuele zelfbeschikkingsrecht van het individu. Misbruiken of verglijdingen zijn nooit vastgesteld. Is het na tien jaar dan ook niet de tijd om eindelijk het lijdende kind en zijn ouders dezelfde keuzevrijheid te gunnen, zonder dat zij of hun behandelende arts daarmee in de illegaliteit terechtkomen?

Yves Desmet
Hoofdredacteur
De Morgen 21/02/13

Meer info over dit onderwerp via:





Hoofddoekverbod GO!

11 02 2013

Standpunt HVV

De Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging (HVV) steunt het hoofddoekverbod dat werd ingevoerd door het GO!, het onderwijs van de Vlaamse gemeenschap.

De overheden in ons land zijn grondwettelijk neutraal. Het is dan ook zeer logisch dat vertegenwoordigers van die overheden er alles aan doen om die neutraliteit te belichamen. De eerste manier om dat te doen, is neutrale klederdracht. De gedachten zijn vrij en niemand is neutraal, maar de overheid mag er wel formeel naar streven neutraliteit uit te stralen. In een samenleving die steeds diverser wordt en waarin culturen en levensbeschouwingen voor samenhorigheid, maar ook voor diepe verdeeldheid kunnen zorgen, is een zekere terughoudendheid in het openbaar domein op levensbeschouwelijk vlak aangewezen.

Bovendien wijst de praktijk in meerdere scholen uit dat de druk van sommige leerkrachten en leerlingen op andere leerlingen om ‘strenger’ te geloven of om levensbeschouwelijke symbolen te dragen, vaak groot is. Om de leerlingen tegen deze sociale druk te beschermen, kiest het GO! zeer begrijpelijk voor de bescherming van het recht om niet te geloven of om geen levensbeschouwelijke symbolen te dragen.

HVV wijst erop dat geen enkel recht absoluut is, ook het recht op godsdienstvrijheid niet. Zeker niet wanneer het in conflict komt met andere fundamentele vrijheden.

HVV is voorstander van een leeromgeving die neutraal is en waarin de focus maximaal ligt op het verwerven van kennis, vaardigheden en attitudes. Deze leeromgeving mag initiatieven ondernemen om godsdiensten, mythes en onwetenschappelijke beweringen, die de aandacht afleiden van de kern van haar pedagogisch project, te ontmoedigen.

HVV verzet zich ook met klem tegen de bewering van Yasmina Akhandaf (BOEH!), die stelt dat een hoofddoekverbod moslima’s dwingt tot thuisonderwijs. Een verbod op levensbeschouwelijke tekens impliceert geenszins dat leerlingen de toegang tot de school wordt ontzegd. Een verbod impliceert enkel dat de levensbeschouwelijke tekens thuis moeten blijven. Dat is een zeer groot verschil. De maatregel van het GO! veronderstelt niet meer dan een inspanning van ouders en leerlingen om levensbeschouwelijke symbolen ondergeschikt te maken aan het allerbelangrijkste wat er bestaat om jonge mensen op te leiden tot kritische burgers: onderwijs.

Het GO! heeft een juiste beslissing genomen en heeft haar verantwoordelijkheid genomen, daar waar de overheid en vele politici het dossier van zich afschoven.

Mario Van Essche,

namens de Raad van Bestuur van HVV vzw





Tweelingbroers mogen samen sterven

14 01 2013

Voor de eerste keer ter wereld heeft een eeneiige tweeling gebruikgemaakt van het recht op sterven. Dat bericht Het Laatste Nieuws vandaag. De twee 45-jarige mannen uit het Antwerpse Putte waren doof geboren en waren bang binnen enkele jaren blind te worden. Het idee dat ze elkaar niet meer zouden kunnen zien, konden ze niet verdragen.

De tweelingbroers brachten hun hele leven samen door. Ze deelden thuis dezelfde kamer en behaalden alletwee het diploma van schoenmaker. Ook toen ze naar een appartementje verhuisden, bleven ze samen. Hun aangeboren doofheid was geen probleem: ze hadden nooit anders geweten. Maar toen jaren geleden ook hun zicht verminderde, dreigden ze alle communicatiemogelijkheden te verliezen. Het idee dat ze elkaar alleen nog zouden kunnen voelen, was ondraaglijk.

De Belgische wet laat euthanasie toe als de aanvrager zijn wens zelf kenbaar maakt en dokters een ondraaglijk lijden vaststellen. De twee broers waren niet terminaal ziek en hadden geen fysieke pijn. Toch willigden de dokters van het UZ Brussel hun wens in. Op 14 december werd de dubbele euthanasie in het ziekenhuis uitgevoerd.

Bron: belga.be

In het artikel “Euthanasie voor dove tweeling die niet blind wilde worden” uit de morgen van 14 januari geeft hvv directrice Jacinta De Roeck meer uitleg. Wij geven u een quote uit het artikel.

“Geestelijk lijden is natuurlijk minder evident te bewijzen, maar het is de patiënt die de artsen daarvan moet overtuigen.”

Meer info over dit thema kan u vinden in het HVW dossier over Euthanasie.
Of bekijk hier het video interview van Jacinta de Roeck over euthanasie via HVW tv.