Beschuldigde sta op!

4 02 2011

Reactie in De Morgen van Marieke Höfte, voorzitter van HVV

Ik was behoorlijk gechoqueerd toen ik in de Gedachte (DM donderdag 3 februari) van Kurt Martens het volgende las:

“De “ontdopingsacties” die door de vrijzinnige bewegingen worden georganiseerd, mogen dan wel op veel persbelangstelling rekenen. Maar wat heeft de vrijzinnige beweging te zeggen over pedofilie, toen en nu?”

Ik wil hier toch graag twee dingen duidelijk van elkaar scheiden: het vrijzinnig standpunt over elke vorm van machtsmisbruik (en bijgevolg ook over pedofilie) en de ontdopingsacties van de vrijzinnige beweging.

De formulieren voor kerkuittreding  (ontdopingsformulieren) waren er altijd al: toen en nu. Het doopsel is een keuze die ouders maken voor hun kind, en die staat haaks op waar de vrijzinnigen voor staan: het zelfbeschikkingsrecht. We geven dan ook (volledig vrijblijvend) de nodige informatie aan iedereen die wenst niet gedoopt te zijn. En dit volledig objectief, niet meer en niet minder. Wie uit de kerk wil treden kan bij ons terecht voor de nodige informatie (standaardbrief, opzoeken van de parochie, adres bisdom,…). Dit staat volledig los van het pedofilieschandaal dat er nu binnen de kerk woedt.

Het is wel een duidelijk gegeven dat er nu, meer dan vroeger, aanvragen tot kerkuittreding zijn. Aanvraagpieken die we ook al meemaakten toen de euthanasiewet gedebatteerd werd, pieken die er zijn telkens de paus een uitspraak doet over homofilie, aids… Alleen beweegt het seksueel misbruik van kinderen, en vooral het ontkennen ervan door een instituut dat zoveel vertrouwen kreeg, de mensen massaal ertoe uit dit instituut te stappen dat ze niet (meer) erkennen.

Volgens mij een gerechtvaardigde manier om je onvrede met bepaalde standpunten te laten merken.

Wil dit zeggen, zoals de heer Martens stelt, dat de vrijzinnige beweging niets te zeggen heeft en had over pedofilie?

Integendeel, de vrijzinnigen hebben altijd al een duidelijk standpunt gehad over elk machtsmisbruik, seksueel of anders (pesten, mobbing), waar dan ook (op de werkvloer, in het verenigingsleven,  binnen het gezin, in de Kerk). Pedofilie hoort daar zeer zeker onder. Vrijzinnigen leggen het beslissingsrecht in handen van elk individueel persoon, en dit in respect voor de mensenrechten, de rechten van het kind, de gelijkheid tussen man en vrouw. We leggen ons lot niet in handen van een hogere macht, we nemen zelf onze verantwoordelijkheid.

En wellicht is dit de boodschap die we aan de heer Martens kunnen geven. De aandacht van heel het pedofilieschandaal en de rol die de kerk erin speelde, afleiden door de vrijzinnige bewegingen op te roepen zich in deze te verduidelijken, lukt niet. De opkuis moet daar gebeuren waar hij hoort te gebeuren. Volledig transparant en op een correcte juridische manier. De ‘kelk’ als afleidingsmanoeuvre aan een ander doorschuiven getuigt van weinig verantwoordelijkheidszin.

Wie schuldig is moet bestraft worden, en dit zonder respect voor de functie die hij of zij uitoefende!

Marieke Höfte

Voorzitter

Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging

Advertenties




Een pleidooi voor het recht op een waardig levenseinde

24 01 2011

De Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig  Levenseinde (NVVE) deed een haalbaarheidsstudie om te peilen of Nederland klaar is voor een ‘levenseindekliniek’. Uit de studie blijkt dat zo een kliniek maatschappelijk gedragen wordt, meer zelfs, ziekenhuizen zijn bereid mee te werken aan zo een kliniek. Maar waarom een levenseindekliniek als er al een euthanasiewet is? Een terechte vraag want Nederland heeft net als België een euthanasiewet, een relatief goede wet trouwens.

De Belgische wet laat euthanasie toe voor terminale patiënten na een eenvoudige en strikte procedure. Voor niet terminale patiënten is de procedure strenger.
En er bestaat een procedure voor patiënten die niet meer bewust zijn. Spijtig genoeg beperkt de wet zich in dit geval tot patiënten die in coma liggen. In tegenstelling tot wat velen denken, en vooral hopen, is onze wet niet van toepassing voor mensen met dementie. Wat je ook in je wilsverklaring stipuleert: onomkeerbare hersenaandoeningen die leiden tot verworven wilsonbekwaamheid  vallen niet binnen de wet.

Maar hoe goed onderbouwd deze wet ook is, hoe maatschappelijk gedragen en algemeen aanvaard ze ook is, na 8 jaar praktijk stuit de wet meer en meer op tegenkanting. Deze  komt niet van de samenleving, niet van de patiënt maar wel van bepaalde zorginstellingen die euthanasie weigeren na een beslissing van hun ethisch comité. Tot nu toe is er nog geen enkel juridisch precedent dat deze handelswijze laakt. De vraag is of die weigering op morele gronden binnen de muren van de instelling (en dus niet door een individuele arts) wel kan?  Is deze weigering niet in strijd met onze euthanasiewet en de wet op de patiëntenrechten? En, meer nog, kan een ziekenhuis, dat werkt met de subsidies van de federale overheid, een wet van diezelfde overheid de facto niet uitvoeren?

Maar het meest schrijnende is dat er dan patiënten in de kou blijven staan omdat een arts niet durft te handelen uit angst zijn of haar job te verliezen. In Nederland hebben ze dit al langer door. En pragmatisch Nederland zou Nederland niet zijn als de rangen niet gesloten werden. NVVE heeft een goed onderbouwd dossier voor een levenseindekliniek voorbereid. Ze deden een bevraging en komen nu met de resultaten. De levenseindekliniek zal geheel binnen de grenzen van de euthanasiewet opereren en zo een oplossing bieden voor die patiënten die in de kou blijven staan.

Ook in België zitten we niet stil. LEIF (LevensEinde InformatieForum), RWS (Recht op Waardig Sterven) en politici reageren regelmatig op wantoestanden die bewijzen dat onze wet 8 jaar na datum nog steeds niet correct toegepast wordt.

De Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging  startte ook met een petitie (www.h-vv.be) voor een verdere verfijning en uitbreiding  van de wet. Een werkgroep bereidde een ronde tafel voor met specialisten. Twee punten werden uitvoerig besproken: hoe kunnen we ervoor zorgen dat patiënten die in de kou blijven staan (binnen de euthanasiewet) toch geholpen worden? Een levenseindekliniek of de zorginstellingen die weigeren niet meer subsidiëren? En wat met de zelfdodingsvraag gebaseerd op ondraaglijk psychisch lijden – hier bewandelen we een erg delicaat  pad –  wat met een vraag om hulp bij zelfdoding? Moet er een suïcidecentrum komen zoals in Zwitserland?

We zijn er ons perfect van bewust dat er een aantal patiënten tevreden zal instemmen met het voorstel de euthanasievraag te laten vallen en voor sedatie te kiezen. Wie zijn wij om anders te oordelen als de patiënt hier ook écht voor kiest? Andere patiënten zijn nog voldoende mondig of ‘fit’ dat ze naar huis kunnen gaan om euthanasie te krijgen wanneer het in de zorginstelling wordt geweigerd. Maar er blijven  patiënten die nergens terecht kunnen, omdat de medische zorg te technisch is om naar huis te kunnen gaan of omdat er geen thuis is. Voor deze mensen kan een goed uitgebouwde, professionele en warme levenseindekliniek een oplossing bieden, net zoals sommigen tijdens hun laatste dagen  voor terminale zorg naar een palliatieve eenheid worden verwezen. En dat alles voor euthanasievragen die binnen ons wettelijke kader vallen.

Alleen vindt HVV dat ook de vraag om hulp bij zelfdoding ter harte moet worden genomen. Ondanks een warmere samenleving, een optimalere zorg, meer aandacht voor preventie zal het probleem van zelfdoding niet volledig verholpen zijn. HVV is ervan overtuigd dat een levenseindekliniek ook hier, in uitzonderlijke gevallen, een oplossing kan bieden voor degenen die anders, op een gruwelijke manier, hun einde kiezen.

Jacinta De Roeck, directeur HVV en gewezen senator
Peter Algoet, coördinator ‘werkgroep suïcide’
Wim Distelmans, professor palliatieve geneeskunde VUB





Is Zorgnet Vlaanderen klaar voor zijn eigen Masterplan Ouderenzorg ?

7 12 2010

Nog maar een week geleden stelde Zorgnet Vlaanderen zijn masterplan Ouderenzorg voor.

Daarin wordt gepleit voor een ouderenzorg die hoge eisen stelt aan de kwaliteit van wonen en zorg. Die toekomstgericht, coherent en moedig is. Die de toegankelijkheid, kwaliteit en betaalbaarheid van de zorg voor de kwetsbare oudere garandeert en die de eigen verantwoordelijkheid van de burger daarin onderzoekt. Gezond ouder worden is de uitdaging voor de toekomst.

Zorg niet als een commercieel product maar als een maatschappelijk product. Al haar leden moeten ethisch ondernemen. Een ondernemen dat gericht is op waardencreatie voor de cliënt. De cliënt staat centraal en zijn wederzijdse verwachtingen moeten regelmatig geëvalueerd worden. Ook moet de zorg de rechten van de cliënt, zijn integriteit en waardigheid respecteren.

Tot slot wil men niet al te veel overheid die haar lastig valt met regelneverij en tijdsverslindende procedures. Een fundamenteel vertrouwen vanuit de overheid voor de zorgondernemers vindt Zorgnet cruciaal.

Gezond wantrouwen is echter op zijn plaats.

Wanneer het gaat over euthanasie vindt Zorgnet Vlaanderen immers dat er geen rekening moet gehouden worden met diezelfde wensen van de bewoner en dat de bewoner zijn participatie en waarden eindigen waar de christelijke waarden van Zorgnet beginnen. Wat in scherp contrast staat met een onderzoek dat aantoont dat katholieke instellingen ‘openstaan voor patiënten die om euthanasie vragen’, want de patiënt en zijn bekommernissen staan centraal.

De instellingen bouwen zo’n grote filter in dat het schier onmogelijk is om als patiënt/bewoner nog maar enigszins informatie over euthanasie te krijgen. Tot zelfs zover dat het recht op euthanasie ontnomen wordt, de instelling en/of de zorgverstrekker heeft immers de plicht om de patiënt of de bewoner door te verwijzen. De patiënt blijft in de meest kwetsbare, pijnlijke en moeilijke dagen van zijn leven in de kou staan.

Dit recht ontzien kan zeer subtiel gebeuren, er is immers sprake van een duidelijke machtsverhouding tussen zorgverstrekker en patiënt/bewoner. Deze machtsverhouding is trouwens één van de fundamentele redenen dat er  een goede overheid moet zijn die de rechten van de zwakste/de patiënt beschermt. Net daarom ook werd er in 2002 ook een patiëntenrechtenwet gestemd die de patiënt centraal stelt, en bovendien zijn of haar wensen afdwingbaar maakt.

De informatie aan de patiënt neemt een belangrijke rol in: informatie over therapeutische mogelijkheden, maar ook over palliatieve zorg en euthanasie. De patiënt bepaalt zelf welk zorgtraject hij kiest: zijn zelfbeschikking is afdwingbaar. Hij kan bijgevolg voor die palliatieve filter kiezen, maar er ook net niet voor kiezen!

Zorgnet hekelde onlangs ongegeneerd dat ze op de vingers getikt werd door de Vlaamse inspectie (De Morgen 2/12/2010). Een inspectie die nochtans terecht de wet stelt boven de eigen wensen van een instelling. De zorginspectie stelt onomwonden dat in de rusthuizen van Zorgnet de filosofische, godsdienstige en politieke vrijheid van de inwoners niet gewaarborgd wordt en er beperkingen opgelegd worden aan euthanasie. De inspectie was in het verleden even streng voor de ziekenhuizen van Zorgnet. Er werd toen reeds duidelijk gesteld dat de visie van het ziekenhuis niet mag opgelegd worden aan de artsen. Het ziekenhuis kan de artsen niet verbieden volgens de wettelijke voorziene criteria (bv. m.b.t. euthanasie) te handelen.

Dit is geen nieuw feit, uit een eerdere studie (waar Zorgnet eenzijdig uit citeert in haar verdediging), bleek reeds dat een aantal instellingen weigerden euthanasie uit te voeren. Uitsluitend Katholieke instellingen.

Verder zegt Zorgnet dat haar instellingen meer aandacht besteden aan ethische aspecten en de euthanasiewet vertaalt in een totaalzorg die het wettelijke en klinische kader overstijgt (letterlijk en figuurlijk waarschijnlijk).

Zorgnet argumenteert dat niemand verplicht kan worden om euthanasie uit te voeren of er aan mee te werken. Dit is natuurlijk juist, maar de instelling moet er wel alles aan doen dat dit mogelijk is en mag de individuele vrijheid van haar bewoners niet beperken. Zorgnet stelt dus constant een instelling gelijk met een persoon, namelijk de arts, de hulpverlener. Het individu heeft echter een persoonlijk geweten wat niet van een instelling kan gezegd worden. Het is niet omdat een individu opgenomen is in een instelling dat zijn persoonlijke rechten volledig ingeperkt zijn. De grondwet bepaalt bijvoorbeeld zeer duidelijk de beoefening van een levensbeschouwing (vrijheid van eredienst) o.a. in de gevangenis en het ziekenhuis.

Zorgnet legt haar eigen ethische waarden op aan de bewoner en stelt deze boven de democratische gelegitimeerde wetgeving.

Zo misprijst ze niet alleen de wetgeving, maar ook het individu en zijn individuele autonomie.

Of vindt Zorgnet euthanasiezorg geen basiszorg maar zorg die enkel in het ‘aanvullende pakket’ thuishoort?

Tom De Boeck                                               
OCMW-raadslid SP.A
Antwerpen
+32476240023

Wim Distelmans
professor palliatieve geneeskunde VUB
0475 67 14 51

Jacinta De Roeck
gewezen senator en directeur HVV
0475 – 75 93 53

Sven Gatz
Vlaams volksvertegenwoordiger en Fractieleider Open Vld

Jean-Jacques De Gucht
Vlaams volksvertegenwoordiger
Open Vld

Freya Piryns
senator Groen!





Andere kerkfinanciering: het debat is eindelijk geopend

19 10 2010

De uitspraken van aartsbisschop Léonard over AIDS als immanente gerechtigheid, laten we voor zijn rekening. Veel belangrijker is het feit dat het debat over een eerlijker financiering van de levensbeschouwingen in België eindelijk op gang is gekomen. De Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging (HVV) heeft een aantal voorstellen.

De huidige regeling is het resultaat van een historisch compromis, dat dateert uit een periode dat de katholieke kerk nog een quasi-monopolie had op geloof. Bovendien is het een anachronisme dat de Belgen nog steeds herstelbetalingen doen voor de confiscatie van kerkgoederen door Franse revolutionairen in de 18de eeuw. Het systeem is dus historisch gegroeid, maar er is geen enkele reden meer om dit voorbijgestreefde model aan te houden.

HVV is blij dat na Open VLD nu ook sp.a en Groen! de kat de bel aanbinden en met voorstellen komen. Open VLD stelt voor om de financiering van de levensbeschouwingen te regelen via de jaarlijkse belastingbrief. Een beetje zoals het Duitse systeem van Kirchensteuer of het otto per mille-systeem in Italië. HVV wil zeker bijdragen aan het debat over alternatieven. “Een mogelijk alternatief voor de belastingbrief, is het tellen van de levensbeschouwelijke gemeenschappen via de zesjaarlijkse gemeenteraadsverkiezingen. In tegenstelling tot de belastingbrief garandeert het geheim van de verkiezing volledige anonimiteit. Net zoals bij verkiezingen kunnen mensen dan eventueel blanco stemmen. In dat geval wordt het percentage blancostemmen afgetrokken van de globale financieringspot.” Zegt Björn Siffer, woordvoerder van HVV. Zo vermijden we dat de globale pot alsmaar blijft toenemen en dat het systeem op zijn eigen grenzen vastloopt. Want vandaag zijn er zeven levensbeschouwingen erkend (zes godsdienstige en één niet-confessionele). De erkenning van de boeddhisten als tweede niet-confessionele gemeenschap is ook al in kannen en kruiken en naar verluidt werken ook de hindoes en de Armeense orthodoxen aan hun erkenningsaanvraag.

Naast het systeem van financiering van de levensbeschouwingen via het Ministerie van Justitie, bestaat er ook een navenant financieringssysteem voor de temporalia. Dit zijn de gebouwen en dagelijkse werkingsmiddelen van de levensbeschouwingen. Ook hier dringt een verandering zich op. Ook hier zitten we met een archaïsch systeem dat we danken aan het Keizerlijk Decreet dat Napoleon in 1801 afsloot met paus Pius VII en waarvoor de Belgen nog steeds afdragen, ook al zijn ze niet gelovig. De gemeenten zijn nog steeds verplicht om de tekorten van de kerkfabrieken bij te passen, net zoals de tekorten van de kathedrale kerkgemeenschappen, de orthodoxe kerken en de islamitische moskeeën door de provincies moeten worden bijgepast. De kerkfabrieken kosten de gemeenten jaarlijks verschrikkelijk veel geld en controle is er nauwelijks. “HVV stelt dan ook voor dat de lokale burgemeesters, die ambtshalve deel uitmaken van de kerkfabriek, hun controlerecht scherper zouden uitvoeren.” zegt Siffer. Zij kunnen zich desnoods laten vertegenwoordigen door een schepen – bijvoorbeeld de Schepen van Financiën – of door een gemeenteraadslid. Daarnaast is het ook aan te raden dat de gemeenten de detailposten van de rekeningen en begrotingen van de kerkfabrieken zouden opvragen. Vandaag heeft men meestal enkel inzage in de globale posten. Men zou de kerkfabrieken ook kunnen laten fusioneren, een beetje naar analogie met de gemeentelijke fusies in 1976-77. Op die manier kan de solidariteit tussen de kerkfabrieken spelen: wat de ene kerkfabriek tekort komt, kan bijgepast worden door de andere(n).

Björn Siffer
Woordvoerder HVV





Als aartsbisschoppen gruwel spreken

15 10 2010

“Zes dingen haat de HEER,
zeven dingen zijn hem een gruwel:
ogen die hooghartig kijken en een tong die liegt,
handen die onschuldig bloed vergieten
en een hart dat op het kwade zint,
voeten die zich naar de misdaad reppen
en getuigen die bedriegen, altijd liegen,
en zij die stoken tussen broers.“ (Spreuken 6: 16-19)

Bijbelse woorden verwesterd tot de ‘zeven hoofdzonden’:
hoogmoed, hebzucht, wellust, jaloezie, vraatzucht, woede en vadsigheid.

Ik heb het er altijd al moeilijk mee gehad, met geloven, geloven in een God. Zoals mijn adoptiedochter ooit zei op haar eerste Sinterklaasdag hier in België: “Waarom komt de Sint hier wel? Waarom komt hij niet bij de kindjes in Chili?” Ik zie nu nog die grote ogen die het speelgoed, snoep en fruit niet in één blik konden overzien. Zo vroeg ik mij als kind ook af waarom er hier wel een God was en ginder niet.

Zelf geloof ik niet, wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik geen respect kan opbrengen voor anderen die wel geloven… in een God. Maar welke God? Tot wat voor een gruwel  en sadist maakt Léonard die God waar zoveel mensen in geloven? Hij wekt de middeleeuwse wraakgod terug tot leven die je neergeselt met ziekte en dood als je één van de zeven hoofdzonden begaat: aids voor de wellust,  hartaandoening voor de vraatzucht, longkanker voor de genotsroker,…
En niet enkel de zondaar zelf: maar ook het onschuldige kind met aids, de meeroker… wordt mee gewraakt.

In Ter Zake hoorde ik Wouter Beke het volgende zeggen: “Ik ben hier boos en ongelukkig om, maar ik verdedig de vrije meningsuiting ook voor domme uitspraken.” Domme uitspraken? Deze uitspraak is veel erger dan gewoon ‘dom’. Deze uitspraak is vernederend en discriminerend, hautain en schuldopleggend, een belediging voor iedereen die er gewoon is, gelovig of niet.

Hoe dom kan iemand zijn – een aartsbisschop dan nog! – om zulke uitspraken te doen? Vrije meningsuiting? Is het dat? Léonard herhaalde die vroegere uitspraak in een nieuw boek, geschreven als  ‘Aartsbisschop’ Léonard, niet als André-Joseph Léonard. En in dat ambt spreekt hij  in naam van de kerk, en bijgevolg  in naam van de gelovigen in die kerk: hij vertolkt de waarden van die kerk. Dit gaat de vrije meningsuiting voorbij.

Léonard toont hier geen enkel respect meer voor de mensen binnen zijn kerk. Hij legt hooghartig en eigengereid zijn mening en woorden in de mond van die kerk en bijgevolg in de mond van elke gelovige binnen die kerk. Wat ben ik blij dat ik niet meer tot dat instituut behoor!

En tot slot (en, als het mag, wat belerend): Wat als de gesel van God nu eens neerkomt op “de tong die liegt” en “de hand die zich vergrijpt aan een kind” (de pedofilieschandalen nog vers in het geheugen)? Gelukkig voor Léonard en de zijnen staat er het volgende in de bijbel:  “Prijs de Heer voor het feit dat al onze zonden, inclusief de “zeven hoofdzonden”, In Jezus Christus kunnen worden vergeven” (Matteüs 26:28; Handelingen 10:43; Efeziërs 1:7).

En zo kunnen we allemaal weer op twee oren slapen, ook de aartsbisschop, zijn kwade tong zal hem vergeven worden. Of toch maar liever niet?

Jacinta de Roeck, Directeur HVV





Vondelingetjes

8 10 2010

‘In wat voor een wereld leven wij?’, vroeg mijn gastheer zichzelf af, en zette de radio op een andere post. Meer muziek en minder problematiek.

Tja, wat antwoord je daar dan op? Het is niet de eerste keer dat baby’s te ‘vondeling’ worden gelegd.
Gelukkig deze keer goed zichtbaar en niet in een vuilbak, en bijgevolg te laat gevonden. De vondelingenschuif –een pleister voor een vroeger vondeling verhaal – deed intussen haar werk ook al veel te vaak.

Wat mij opviel, was de commentaar van de radiojournaliste op de initiatieven van de politici: want inderdaad, ze zijn er weer, de strijdsters voor –het zijn toevallig allemaal vrouwen- en schrijfsters  van wetgevend werk. ‘Weer eens’, zo zei die journaliste, inderdaad ‘weer eens’, want oude wetsvoorstellen worden vanonder het stof gehaald en opnieuw ingediend om ‘weer eens’ vergeten en ondergestoft te geraken, als de persbelangstelling luwt…

Klink ik cynisch? Wel, ik kan je verzekeren, ik ben het ook.

Ik maakte deze demarches een aantal jaren geleden al mee:
Vondelingetje, snel geschreven wetsvoorstellen,  op agenda geplaatst van de commissie, besproken, maar niet meer actueel, dus klasseren en vergeten…
‘Er is geen concensus.’: is de uitleg dan.

En natuurlijk is dit geen eenvoudige materie. Want het raakt aan zoveel: geboorteplanning, abortus, armoede, psychosociaal welzijn, taboes van de samenleving, mensenrechten, kinderrechten, feminisme,… .

Maar, anoniem bevallen is en blijft een probleem en kan volgens mij niet, nooit.
Want wat als de moeder achteraf toch nog haar kind wil terugzien, of simpelweg, weten hoe het ermee gaat? En misschien nog belangrijker: wat als een kind op zoek wil naar haar of zijn biologische  moeder? Want is dit niet een kinderrecht? Het recht om je  biologische ouders te kennen?
Discreet bevallen is dus de enige oplossing: de naam van de moeder netjes weggestopt in een vakje dat enkel en alleen onder strikte voorwaarden en voor strikte doeleinden (oa. medische doeleinden bijvoorbeeld) geopend mag worden en dan nog door een strikt omschreven instantie.

Ik hoorde in de media enkel en alleen de bekommernis voor de moeders die, gedreven door spijt en gemis, op zoek willen naar hun kind. Ik hoorde nergens de bekommernis voor het kind dat wel eens zou willen weten…
‘Stel je de reactie voor van de feministen!’, waarschuwde iemand mij. ‘ Ze gaan nooit toestaan dat een kind op zoek kan naar de biologische moeder!’
Een correcte reactie, maar wat overdreven. Wetenschappelijk onderzoek wees al uit dat kinderen vooral interesse hebben in wat fysieke eigenschappen van hun onbekende moeder of vader (bij anonieme spermadonatie), en dat, eens die nieuwsgierigheid gestild is, niet meer gevraagd wordt naar leren kennen en ontmoeten.
Op de uitzonderingen na: maar deze uitzonderingen zijn dan wel net die vragen die omwille van psychische en sociale redenen een antwoord moeten krijgen.
En per slot van rekening koos het kind er niet voor afgestaan te worden. Moet het zelfbeschikkingsrecht van dit kind dan ook geen reden zijn om een wet uit te werken die, in uitzonderlijke gevallen en omwille van grondig en professioneel onderzochte  psychologische redenen, het stilzwijgen van de moeder (of de vader bij anonieme spermadonatie) dwingt te doorbreken.
Enkel en alleen om menselijke redenen, nooit omwille van jurisdische-, afstammings- of erfredenen.

Ik hoop dat deze keer het debat niet uitdooft.
Niet in de samenleving en zeker niet in de politiek.
Senatoren, laat jullie niet mondsnoeren door partijen en doemdenkers die BHV belangrijker vinden.

Jacinta De Roeck
Directeur HVV





Kerkuittreding? Al goed en wel, maar hoe zit het bij de buren?

20 09 2010

De Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging  ontvangt de laatste weken veel aanvragen voor kerkuittreding of ontdoping (cf. http://www.h-vv.be/Kerkuittreding). Het betreft hier wel te verstaan telkens het uittreden uit de Rooms-Katholieke Kerk. En dat stemt ons tot nadenken.

HVV vraagt zich nu af hoe dat er in andere godsdiensten of levensbeschouwingen aan toe gaat. Kan je ook uit de protestantse kerk treden? Kan je stoppen met jood zijn? Kan je eigenlijk weglopen uit de islam? En eens vrijzinnig, altijd vrijzinnig?
Veel religies hebben daar moeite mee. Een interpretatie in de islam bijvoorbeeld zegt dat elk kind van nature ‘in fitrah’ geboren wordt, lees ‘als moslim’. Hoe kan je dan ‘uit jezelf’ treden? Wel, niet natuurlijk, tenzij met bovennatuurlijke gaven. Trouwens, in de islam staat op geloofsafvalligheid of apostasie gewoon de doodstraf. En door fundamentalistische moslims wordt die nog uitgevoerd ook.

Vrijzinnigen vinden zelfbeschikking een belangrijke waarde. Mensen moeten in de vrijheid en verantwoordelijkheid gesteld kunnen worden om zelf keuzes te maken en beslissingen te nemen omtrent de belangrijke dingen van het leven. Van zelfbeschikking is er bij het doopsel kort na de geboorte geen sprake. Levenslang veroordeeld zijn tot de islam lijkt ons nu ook niet bepaald de meest gelukzalige toestand. HVV vindt dus dat er gerust een ingang mag zijn, maar dat er absoluut ook een uitgang moet zijn.

Daarom roepen wij iedereen op om:

  • ons informatie en tips te geven over de manier van uittreding in andere godsdiensten en/of levensbeschouwingen.
  • ons ervaringen mee te delen omtrent uittredingen.
  • ons jullie mening te kennen te geven over kerkuittreding in het algemeen.

Je kan je kennis/ervaringen hier delen op onze blog, maar je kan ons desgewenst ook rechtstreeks aanschrijven via bjorn.siffer@h-vv.be.

Peter Algoet, coördinator HVV