Het kind telt, niet het geloof van de ouders

5 05 2011

België zal weldra Marokko erkennen als adoptieland, ondanks het feit dat Marokko als voorwaarde oplegt dat de kandidaat-ouders moslim moeten zijn. De Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging (HVV) is verbaasd dat minister van Welzijn Jo Vandeurzen (CD&V) daar zo licht over gaat.

Het gaat er toch om dat het kind in een gezin terechtkomt waarin het alle kansen krijgt om uit te groeien tot een volwaardige burger. Welk geloof dat kind later zal aanhangen, is toch volstrekt bijkomstig?

In Marokko bestaat geen scheiding tussen kerk en staat. Potentiële adoptie-koppels moeten blijkbaar een attest van religieus huwelijk voorleggen, dat is opgesteld door een imam en de uiteindelijke beslissing wordt genomen door de Marokkaanse weeshuizen. In wat voor wereld leven wij als men geloof boven het belang van het kind gaat stellen? Als imams en niet objectieve, geëngageerde instellingen gaan beslissen over het lot van kinderen? Minister Vandeurzen en adoptiedienst Vreugdezaaiers moeten zich dringend beraden of zij willen meewerken aan de instandhouding van zo’n opvatting over adoptie. In plaats van a priori en systematisch geloofsbeperkingen op te leggen aan adoptie, lijkt het ons beter dat geschikte instanties geval per geval overleggen, beoordelen en evalueren.

België heeft een lange traditie van non-discriminatie op basis van geloof en die wordt ondermijnd door de kritiekloze houding van de minister. Zullen we binnenkort ook plooien voor adoptielanden die enkel adoptie-ouders aanvaarden die Joods zijn, of bruine ogen hebben, of socialistisch zijn? In zoverre zij een attest kunnen voorleggen van de rabbijn, de behandelende geneesheer of de partijvoorzitter?

Het zou minister van Welzijn Jo Vandeurzen sieren mocht hij in dit dossier mocht hij in dit dossier het belang van het kind boven het geloof stellen.

Björn Siffer

Woordvoerder HVV





Beschuldigde sta op!

4 02 2011

Reactie in De Morgen van Marieke Höfte, voorzitter van HVV

Ik was behoorlijk gechoqueerd toen ik in de Gedachte (DM donderdag 3 februari) van Kurt Martens het volgende las:

“De “ontdopingsacties” die door de vrijzinnige bewegingen worden georganiseerd, mogen dan wel op veel persbelangstelling rekenen. Maar wat heeft de vrijzinnige beweging te zeggen over pedofilie, toen en nu?”

Ik wil hier toch graag twee dingen duidelijk van elkaar scheiden: het vrijzinnig standpunt over elke vorm van machtsmisbruik (en bijgevolg ook over pedofilie) en de ontdopingsacties van de vrijzinnige beweging.

De formulieren voor kerkuittreding  (ontdopingsformulieren) waren er altijd al: toen en nu. Het doopsel is een keuze die ouders maken voor hun kind, en die staat haaks op waar de vrijzinnigen voor staan: het zelfbeschikkingsrecht. We geven dan ook (volledig vrijblijvend) de nodige informatie aan iedereen die wenst niet gedoopt te zijn. En dit volledig objectief, niet meer en niet minder. Wie uit de kerk wil treden kan bij ons terecht voor de nodige informatie (standaardbrief, opzoeken van de parochie, adres bisdom,…). Dit staat volledig los van het pedofilieschandaal dat er nu binnen de kerk woedt.

Het is wel een duidelijk gegeven dat er nu, meer dan vroeger, aanvragen tot kerkuittreding zijn. Aanvraagpieken die we ook al meemaakten toen de euthanasiewet gedebatteerd werd, pieken die er zijn telkens de paus een uitspraak doet over homofilie, aids… Alleen beweegt het seksueel misbruik van kinderen, en vooral het ontkennen ervan door een instituut dat zoveel vertrouwen kreeg, de mensen massaal ertoe uit dit instituut te stappen dat ze niet (meer) erkennen.

Volgens mij een gerechtvaardigde manier om je onvrede met bepaalde standpunten te laten merken.

Wil dit zeggen, zoals de heer Martens stelt, dat de vrijzinnige beweging niets te zeggen heeft en had over pedofilie?

Integendeel, de vrijzinnigen hebben altijd al een duidelijk standpunt gehad over elk machtsmisbruik, seksueel of anders (pesten, mobbing), waar dan ook (op de werkvloer, in het verenigingsleven,  binnen het gezin, in de Kerk). Pedofilie hoort daar zeer zeker onder. Vrijzinnigen leggen het beslissingsrecht in handen van elk individueel persoon, en dit in respect voor de mensenrechten, de rechten van het kind, de gelijkheid tussen man en vrouw. We leggen ons lot niet in handen van een hogere macht, we nemen zelf onze verantwoordelijkheid.

En wellicht is dit de boodschap die we aan de heer Martens kunnen geven. De aandacht van heel het pedofilieschandaal en de rol die de kerk erin speelde, afleiden door de vrijzinnige bewegingen op te roepen zich in deze te verduidelijken, lukt niet. De opkuis moet daar gebeuren waar hij hoort te gebeuren. Volledig transparant en op een correcte juridische manier. De ‘kelk’ als afleidingsmanoeuvre aan een ander doorschuiven getuigt van weinig verantwoordelijkheidszin.

Wie schuldig is moet bestraft worden, en dit zonder respect voor de functie die hij of zij uitoefende!

Marieke Höfte

Voorzitter

Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging





Een pleidooi voor het recht op een waardig levenseinde

24 01 2011

De Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig  Levenseinde (NVVE) deed een haalbaarheidsstudie om te peilen of Nederland klaar is voor een ‘levenseindekliniek’. Uit de studie blijkt dat zo een kliniek maatschappelijk gedragen wordt, meer zelfs, ziekenhuizen zijn bereid mee te werken aan zo een kliniek. Maar waarom een levenseindekliniek als er al een euthanasiewet is? Een terechte vraag want Nederland heeft net als België een euthanasiewet, een relatief goede wet trouwens.

De Belgische wet laat euthanasie toe voor terminale patiënten na een eenvoudige en strikte procedure. Voor niet terminale patiënten is de procedure strenger.
En er bestaat een procedure voor patiënten die niet meer bewust zijn. Spijtig genoeg beperkt de wet zich in dit geval tot patiënten die in coma liggen. In tegenstelling tot wat velen denken, en vooral hopen, is onze wet niet van toepassing voor mensen met dementie. Wat je ook in je wilsverklaring stipuleert: onomkeerbare hersenaandoeningen die leiden tot verworven wilsonbekwaamheid  vallen niet binnen de wet.

Maar hoe goed onderbouwd deze wet ook is, hoe maatschappelijk gedragen en algemeen aanvaard ze ook is, na 8 jaar praktijk stuit de wet meer en meer op tegenkanting. Deze  komt niet van de samenleving, niet van de patiënt maar wel van bepaalde zorginstellingen die euthanasie weigeren na een beslissing van hun ethisch comité. Tot nu toe is er nog geen enkel juridisch precedent dat deze handelswijze laakt. De vraag is of die weigering op morele gronden binnen de muren van de instelling (en dus niet door een individuele arts) wel kan?  Is deze weigering niet in strijd met onze euthanasiewet en de wet op de patiëntenrechten? En, meer nog, kan een ziekenhuis, dat werkt met de subsidies van de federale overheid, een wet van diezelfde overheid de facto niet uitvoeren?

Maar het meest schrijnende is dat er dan patiënten in de kou blijven staan omdat een arts niet durft te handelen uit angst zijn of haar job te verliezen. In Nederland hebben ze dit al langer door. En pragmatisch Nederland zou Nederland niet zijn als de rangen niet gesloten werden. NVVE heeft een goed onderbouwd dossier voor een levenseindekliniek voorbereid. Ze deden een bevraging en komen nu met de resultaten. De levenseindekliniek zal geheel binnen de grenzen van de euthanasiewet opereren en zo een oplossing bieden voor die patiënten die in de kou blijven staan.

Ook in België zitten we niet stil. LEIF (LevensEinde InformatieForum), RWS (Recht op Waardig Sterven) en politici reageren regelmatig op wantoestanden die bewijzen dat onze wet 8 jaar na datum nog steeds niet correct toegepast wordt.

De Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging  startte ook met een petitie (www.h-vv.be) voor een verdere verfijning en uitbreiding  van de wet. Een werkgroep bereidde een ronde tafel voor met specialisten. Twee punten werden uitvoerig besproken: hoe kunnen we ervoor zorgen dat patiënten die in de kou blijven staan (binnen de euthanasiewet) toch geholpen worden? Een levenseindekliniek of de zorginstellingen die weigeren niet meer subsidiëren? En wat met de zelfdodingsvraag gebaseerd op ondraaglijk psychisch lijden – hier bewandelen we een erg delicaat  pad –  wat met een vraag om hulp bij zelfdoding? Moet er een suïcidecentrum komen zoals in Zwitserland?

We zijn er ons perfect van bewust dat er een aantal patiënten tevreden zal instemmen met het voorstel de euthanasievraag te laten vallen en voor sedatie te kiezen. Wie zijn wij om anders te oordelen als de patiënt hier ook écht voor kiest? Andere patiënten zijn nog voldoende mondig of ‘fit’ dat ze naar huis kunnen gaan om euthanasie te krijgen wanneer het in de zorginstelling wordt geweigerd. Maar er blijven  patiënten die nergens terecht kunnen, omdat de medische zorg te technisch is om naar huis te kunnen gaan of omdat er geen thuis is. Voor deze mensen kan een goed uitgebouwde, professionele en warme levenseindekliniek een oplossing bieden, net zoals sommigen tijdens hun laatste dagen  voor terminale zorg naar een palliatieve eenheid worden verwezen. En dat alles voor euthanasievragen die binnen ons wettelijke kader vallen.

Alleen vindt HVV dat ook de vraag om hulp bij zelfdoding ter harte moet worden genomen. Ondanks een warmere samenleving, een optimalere zorg, meer aandacht voor preventie zal het probleem van zelfdoding niet volledig verholpen zijn. HVV is ervan overtuigd dat een levenseindekliniek ook hier, in uitzonderlijke gevallen, een oplossing kan bieden voor degenen die anders, op een gruwelijke manier, hun einde kiezen.

Jacinta De Roeck, directeur HVV en gewezen senator
Peter Algoet, coördinator ‘werkgroep suïcide’
Wim Distelmans, professor palliatieve geneeskunde VUB





Euthanasiewet moet eindelijk uitgebreid!

28 04 2009

Sinds mei 2002 heeft België een euthanasiewet. Sinds 2002 is er de discussie of die wet al dan niet uitgebreid moet worden.
Wim Distelmans vindt van wel: voor dementerenden, maar ook voor mensen die lijden aan ernstige hersenaandoeningen en er zelf via een wilsverklaring om vragen.
Politici en bekende Vlamingen sloten zich al aan bij deze vraag.  Maar een uitbreiding, zelfs een diepgaand debat, bleef uit.
Hugo Claus vroeg om euthanasie binnen de krijtlijnen van de huidige wet; op een ogenblik dat hij nog duidelijk zijn wil kenbaar kon maken. Omdat hij de aftakeling van dementie niet wilde meemaken. Dat  was zijn beslissing, zijn vraag, zijn recht op zelfbeschikking.
De weduwe van Hugo Claus, Veerle Claus, getuigde dit weekend op het symposium over dementie in Grimbergen het volgende: ‘Mijn man is uit het leven gestapt op het moment dat hij het nog lief had. Mensen vragen me steeds of het niet te vroeg was. Ja, het was te vroeg.”
Het was inderdaad te vroeg. Hugo Claus wees door zijn weloverwogen keuze op een tekort in onze wetgeving. Want onze wet laat alleen toe dat comapatiënten euthanasie krijgen. Anderen (dementerenden, Alzheimerpatiënten, mensen met ernstige hersenaandoeningen) die niet meer bewust zijn, kunnen geen euthanasie krijgen, zelfs niet na het invullen van een wilsverklaring. Voor hen blijft onze wet een lege doos, en dit terwijl de euthanasievraag hier ook als terecht ervaren wordt in onze samenleving.
Nu steunt ook de Vlaamse Alzheimerliga de vraag de wet uit te breiden. Een bewijs dat de vraag ruim gedragen wordt: én door patiëntenverenigingen én door onze samenleving.
Ook de Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging wil een uitbreiding van de euthanasiewet. Omdat het zelfbeschikkingsrecht ook voor mensen die niet meer bewust zijn, mogelijk moet zijn na het opstellen van een wilsbeschikking.
En als een uitbreiding van de wet zo ruim gedragen wordt, moeten de politici dan niet eindelijk hun werk voortzetten en de wet uitbreiden voor dementerenden, Alzheimerpatiënten en mensen met ernstige hersenaandoeningen?
“Het onderwerp van dit debat ligt gevoelig. Maar als er in de samenleving een duidelijke vraag naar is, dan moeten politici hun verantwoordelijkheid opnemen. Onze steun hebben ze!”,  zegt Rik Pinxten, voorzitter van HVV.

Rik Pinxten
Voorzitter HVV





www.evolutietheorie.be

6 03 2009

Persbericht Kabinet Vlaams minister van Onderwijs en Vorming (12 februari 2009)

Ondanks het enorme wetenschappelijke succes van Darwins evolutietheorie, bestaan hierover nog veel misverstanden en vooroordelen. Om aan kinderen, jongeren en iedereen die interesse heeft in de evolutietheorie beter uit te leggen waarover ze wel en niet gaat, is vanaf vandaag de website www.evolutietheorie.be online. Deze website van de Universiteit Gent, in samenwerking met diverse partners, biedt op een wetenschappelijk verantwoorde manier teksten en beeldmateriaal aan over de evolutietheorie. Ze maakt deel uit van het project Wetenschapscommunicatie en Evolutietheorie waarvoor minister van Onderwijs Vandenbroucke 200.000 euro uittrekt.
Frank Vandenbroucke: “Vooral in de Verenigde Staten, Nederland en het Verenigd Koninkrijk is het ideeëngoed van creationisme en intelligent design opvallend aanwezig. Maar ook bij ons kent dit pseudowetenschappelijke denken verspreiding, wat ongetwijfeld voor een deel te maken heeft met vooroordelen en misverstanden over wetenschap in het algemeen en de evolutietheorie in het bijzonder. Het project Wetenschapscommunicatie en Evolutietheorie kan bijdragen tot de wetenschappelijke geletterdheid van kinderen, jongeren en volwassenen.”
Vandaag is het tweehonderd jaar geleden dat Charles Darwin werd geboren. In 2009 is het ook honderdvijftig jaar geleden dat Darwins belangrijkste boek “On the origin of species” (Over de oorsprong van de soorten) verscheen. Darwins inzichten veranderden onze visie op de geschiedenis van het leven ingrijpend. Zijn theorie legde het fundament voor een wetenschappelijke verklaring van de eigenschappen van organismen en van het ontstaan, de verspreiding en het uitsterven van soorten. Ook de herkomst en de ontwikkeling van de mens kunnen we dankzij het werk van Darwin begrijpen.
Ondanks het enorme succes van deze evolutietheorie bestaat nog veel discussie over de werkelijke en vermeende gevolgen voor ideologie, politiek en geloof. Sommige jongeren lopen bijvoorbeeld hoog op met het ideeëngoed van het creationisme en intelligent design. Het is belangrijk om erop te wijzen dat evolutietheorie, zoals alle wetenschappelijke kennis, over de feitelijke werkelijkheid gaat, en niet over waarden, normen of zingeving. Kennis van de moderne evolutietheorie, honderdvijftig jaar na Darwin, is essentieel om inzicht te krijgen in de kennis van alle levenswetenschappen, zoals bijvoorbeeld genetica, anatomie, geneeskunde en ecologie. Alleen al daarom is het belangrijk dat evolutietheorie aan bod komt in het onderwijs.
Via de eindtermen van de derde graad biologie is de evolutietheorie stevig verankerd in het algemeen secundair onderwijs. Voor het beroeps-, kunst- en technisch onderwijs is die sluitende verankering er niet, gezien het beperkter aanbod aan wetenschappen. Deze eindtermen kunnen worden herzien tijdens de volgende legislatuur zodat de evolutietheorie vanaf dan wellicht in alle onderwijsvormen een plaats krijgt. In het beroeps-, kunst- en technisch onderwijs kunnen de scholen vandaag al aandacht besteden aan evolutietheorie, bijvoorbeeld in de lessen ‘Project algemene vakken’ en wetenschappen.
De eindtermen natuurwetenschappen van de eerste graad zijn zopas vernieuwd en worden binnenkort voorgelegd aan het parlement. Wetenschappelijke vaardigheden moeten de jongeren op een wetenschappelijke manier leren nadenken over natuurlijke verschijnselen en hypothesen leren formuleren. Deze vaardigheden geven een aanzet om in de hogere jaren de evolutietheorie aan bod te laten komen.
De website www.evolutietheorie.be biedt tal van wetenschappelijke artikels aan over de evolutietheorie. Sommige zijn vertaald naar het Nederlands, andere zijn geschreven door Nederlandstalige onderzoekers en docenten. Zowel leraren en leerlingen uit het secundair en hoger onderwijs en algemeen geïnteresseerden kunnen hiermee aan de slag. Naast teksten zijn er ook video-opnames van lezingen die meer uitleg geven over wetenschappelijke, historische, filosofische en andere vragen rond de evolutietheorie. Ook voor kinderen is er een link die o.a. zeer toegankelijke tekenfilmpjes bevat over het recht van de sterkste, natuurlijke selectie,… Vanzelfsprekend zal de komende jaren het informatieve aanbod op de website verder toenemen.





Het conservatieve spook

19 02 2007

We moeten ons zorgen maken over het discours dat de kersverse Nederlandse regering hanteert inzake homohuwelijken. Nederlandse ambtenaren krijgen namelijk het recht om bij homohuwelijken gewetensbezwaren in te roepen waardoor er een andere ambtenaar wordt aangeduid die de job zal klaren.

Het verplicht ons een vergelijking te maken met het incident dat zich op 1 februari bij ons in Sint-Niklaas afspeelde. Daar weigerden enkele koppels om zich te laten trouwen door de zwarte schepen Wouter Van Bellingen. De reactie van het Sint-Niklase stadsbestuur was eenvoudig en correct: dan moesten de koppels maar in een andere stad gaan trouwen of helemaal niet trouwen. Deze reactie is eerlijk omdat ze geen millimeter toegeeft aan de particuliere, racistische motieven van de koppels.

In Nederland daarentegen geeft men wel toe aan discriminatie en legitimeert men discriminerende handelingen van ambtenaren. Men beloont hen bijna, door hen van de “gewetensbezwarende” job te ontheffen. Dit is een verkeerd signaal, geïnspireerd door de aanwezigheid van de Christen-Unie in de nieuwe regering.

Nog een tweede vergelijking mogelijk met ons land dringt zich op. Toen koning Boudewijn in  1990 weigerde om de abortuswet te ondertekenen, stelde er zich een gigantisch probleem omdat een Belgisch dignitaris omwille van persoonlijke, religieus geïnspireerde motieven weigerde zijn job te doen. Ook toen gaf de Belgische regering niet toe en werd de koning tijdelijk in de onmogelijkheid gesteld te regeren. Hij liet zich niet vervangen, nee, hij werd tijdelijk uit zijn job ontheven.

Italië is er nog slechter aan toe. Daar wordt het homohuwelijk begraven omdat de krappe meerderheid van Prodi zich wil verzekeren van de steun van de christen-democraten. De Italiaanse premier zwicht voor de druk van het Vaticaan dat in zijn land nog steeds zwaar weegt op de politieke agenda.

Conclusie: er waart een conservatief spook door Europa. Christelijke politieke bewegingen belemmeren een aantal belangrijke ethische dossiers. Positieve moraal van het verhaal? In België wordt discriminatie, in al zijn vormen, wél krachtdadig veroordeeld en krijgt ethische restauratie voorlopig geen kans.
Björn Siffer





Jaap Kruithof krijgt Prijs Vrijzinnig Humanisme

24 01 2007

Op 21 juni, de Internationale Dag van het Humanisme, reikt de Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging (HVV) haar Prijs Vrijzinnig Humanisme 2007 uit aan prof. dr. em. Jaap Kruithof.

Jaap Kruithof was in de jaren ’60 samen met Leo Apostel initiatiefnemer voor de oprichting van de opleiding Moraalwetenschap aan de Rijksuniversiteit van Gent (RUG). Hij was ook actief betrokken bij de opstart van het Humanistisch Verbond (nu HVV) en was in die hoedanigheid gedurende decennia een bevlogen vertolker van de progressieve, vrijzinnig humanistische waarden.

Maar ook vandaag is Kruithof nog steeds een zeer actief en ongemeen scherp analist van de actualiteit. Dat bewijst zijn succesvolle analyse van het dehumaniserende neoliberalisme (Het neoliberalisme, 2000) en zijn aanzet tot actualisering van het humanisme (Het humanisme, 2001).

De uitreiking vindt plaats op 21 juni om 19u in het Zuiderpershuis, Waalse Kaai 14, te Antwerpen.

Björn Siffer
Woordvoerder HVV
Contact