Tussen wet en werkelijkheid

13 12 2012

Zes jaar lang verdiepte juriste Sylvie Track zich in de Belgische wetgeving rond levenseindezorg en de implementatie daarvan in rust- en ziekenhuizen. Die ‘Juridische analyse van het ethisch beleid rond levenseinde in Belgische zorginstellingen’ leverde haar de titel van doctor op.

In het magazine ‘Universiteit Gent’ gaf ze hierover een interessant interview dat je hier kan lezen:
http://issuu.com/universiteitgent/docs/magazine-nov2012/29

Advertenties




Euthanasie moet ook voor jongeren en dementerenden een recht zijn.

4 12 2012

Lees de reactie van Jacinta de roeck op het volgende artikel:
Tien jaar euthanasiewet: “Euthanasie moet ook voor jongeren en dementerenden een recht zijn”, uit het weekblad van de PVDA.

“Een mooi artikel, en het onderstreept dat euthanasie een emotioneel moeilijke beslissing blijft, ook voor de arts die de euthanasie uitvoert (“Euthanasie moet ook voor jongeren en dementerenden een recht zijn”, Solidair nr. 44). Ik hoop dat de ogen die dit horen te lezen het gelezen hebben! Maar, ik ben het niet helemaal eens met de stelling van Marc dat euthansie opgenomen moet worden in de patiëntenrechtenwet. Moesten we dit tien jaar geleden geëist hebben – ik was zelf één van de wetmakers – dan hadden we nu geen euthanasiewet en zelfs geen wet op de patiëntenrechten. De wet op de patiëntenrechten werd zelfs nog feller bestreden dan de euthanasiewet, vooral door de artsen. En dat die artsen-specialisten ‘maatschappelijk’ machtig genoeg waren (en nog zijn) om de ‘politieke’ wegen goed te bewandelen en te bewerken, dat zullen zeker de artsen voor het volk bevestigen. Bovendien kan euthanasie nooit een ‘recht’ worden. Het strafrecht blijft het strafrecht en een mens doden mag niet. Juridisch gezien zul je hier altijd een uitzondering op moeten maken. En daarbij komt nog de ‘morele’ vrijheid van de arts… een arts mag altijd weigeren voor een euthanasie of een abortus omdat deze handelingen een zeer zware ethische impact hebben. Je moet er dus vanuit gaan dat er wel eens een vraag om euthanasie kan zijn waarvoor geen enkel arts de ‘morele’ vrijheid wil opgeven.

Laten we de wetten maar houden zoals ze zijn. Maar wel samen onze schouders eronder zetten voor de volgende aanpassingen: een wilsverklaring zonder tijdslimiet van 5 jaar, een doorverwijsplicht van de arts, het halt toeroepen aan ziekenhuizen (en zeker psychiatrische instellingen en rusthuizen) die euthanasie weigeren en vooral ervoor zorgen dat ook verworven wilsonbekwamen (o.a. dementen) en jongeren om euthanasie kunnen vragen. Want over deze twee groepen spreken deze twee artsen overtuigend: dementie is geen synoniem voor onschuldig gelukkig zijn! En onze patiëntenrechten wet is volledig compatibel met een uitbreiding van de euthanasiewet voor kinderen zonder beperking op leeftijd!
En dan, wil ik toch mijn waardering uitspreken voor deze twee artsen. Ik ken ze persoonlijk en je kan jezelf inderdaad gene betere doktoor toewensen dan deze twee.”

Hartelijke groet,
Jacinta De Roeck