Draagmoeders

22 02 2011

Draagmoederschap kan ook een positief verhaal zijn!

“UZ Gent overweegt draagmoeders voor homokoppels.”

Een beslissing waar ik volledig achter sta. Alleen vrees ik dat velen verwonderd zullen reageren, de commerciële kindonvriendelijke draagmoederverhalen nog vers in het geheugen.
Waarom via een draagmoeder gaan als we adoptie toestaan voor homoparen? Om ze de kans te geven om een genetisch eigen kind te krijgen? Of is het ingewikkelder?
België heeft inderdaad een aantal wetten die aan de kinderwens van onvruchtbare, minder vruchtbare en homoparen kan voldoen. Deze wetten gaan uit van het principe dat er geen absoluut recht op ouderschap is.

Onze fertiliteitcentra staan niet alleen open voor heterokoppels, ook lesbiennes en zelfs homoparen kunnen er terecht. In de wet van de medisch begeleide voortplanting staat duidelijk ingeschreven dat elke aanvraag tot in vitro met eigen zaadcellen of met eicellen of met donorschap gescreend en psychologisch begeleid moet worden, en dit zo objectief mogelijk.
Ook onze adoptiewet gaat in dezelfde richting: elk paar, of het nu hetero of holebi is, kan een adoptieaanvraag doen. Ook hier moet de procedure objectief gebeuren. De realiteit leert ons echter het tegendeel. Voor heteroparen is er nauwelijks een probleem, alsof ‘hetero zijn’ een sluitende garantie biedt om een goede ouder te worden. Lesbiennes worden al wat stiefmoederlijker behandeld, maar ook zij maken nog een behoorlijke kans. Heel anders ligt dat voor twee mannen: de adoptiediensten (maar ook de maatschappij) kunnen blijkbaar niet aanvaarden dat twee papa’s perfecte en warme ouders kunnen zijn. Hun adoptieaanvraag wordt vaak geweigerd of op de lange baan geschoven.
Voor deze mannen, met een sterke kinderwens, is er alleen nog de uitweg van het draagmoederschap.

Er is in België geen wet die dit toelaat, maar ook geen wet die dit verbiedt. Zo kan een homopaar terecht in een fertiliteitscentrum, ze doorlopen daar een bijzonder zorgvuldige screening en psychologische begeleiding, zo zorgvuldig dat velen afhaken omdat ze stilaan de juridische en gevoelsmatige consequenties van het draagmoederschap gaan inzien. Want wat heel duidelijk is, is dat in het hele traject om aan kinderwens te voldoen draagmoederschap de moeilijkste keuze is. Er komt heel wat emotionaliteit bij kijken en het is sociaal en psychologisch niet gemakkelijk, voor geen enkel betrokkene, ook niet voor het kind. Daarom moet het een bewuste en goed doordachte keuze blijven en zal het slechts sporadisch voorkomen. Toch moet er aan die enkelen die willen doorzetten, goed wetende waaraan ze beginnen, de kans gegeven worden.

Een wet maken die draagmoederschap verbiedt is niet nodig omdat de fertiliteitcentra die de wet op de medisch begeleide voortplanting correct toepassen garant staan voor de best mogelijke omkadering. Alleen is het wel nodig draagmoederschap uit de commerciële sfeer te houden.
Een gekende of anonieme draagmoeder meenemen in de opvoeding van je kinderen is niet gemakkelijk. Maar er zijn papa/papa-ouders die het al doen, en die dag in dag uit bewijzen dat het ook een succesverhaal kan zijn. Wij kennen uit de media alleen de slecht afgelopen (commerciële) verhalen, hoog tijd om ook de goedaflopende verhalen een stem en een gezicht te geven.

En voor degene die er nog aan twijfelt: er zijn in ons land al papa-ouders die dit dag in dag uit bewijzen dat het inderdaad een good ending story kan zijn!
Wie meer wil weten over ‘draagmoederschap’:
www.jacinta.be
ga naar ‘infomappen’, dan naar ‘bio-ethiek’
Jacinta De Roeck,

Advertenties




Beschuldigde sta op!

4 02 2011

Reactie in De Morgen van Marieke Höfte, voorzitter van HVV

Ik was behoorlijk gechoqueerd toen ik in de Gedachte (DM donderdag 3 februari) van Kurt Martens het volgende las:

“De “ontdopingsacties” die door de vrijzinnige bewegingen worden georganiseerd, mogen dan wel op veel persbelangstelling rekenen. Maar wat heeft de vrijzinnige beweging te zeggen over pedofilie, toen en nu?”

Ik wil hier toch graag twee dingen duidelijk van elkaar scheiden: het vrijzinnig standpunt over elke vorm van machtsmisbruik (en bijgevolg ook over pedofilie) en de ontdopingsacties van de vrijzinnige beweging.

De formulieren voor kerkuittreding  (ontdopingsformulieren) waren er altijd al: toen en nu. Het doopsel is een keuze die ouders maken voor hun kind, en die staat haaks op waar de vrijzinnigen voor staan: het zelfbeschikkingsrecht. We geven dan ook (volledig vrijblijvend) de nodige informatie aan iedereen die wenst niet gedoopt te zijn. En dit volledig objectief, niet meer en niet minder. Wie uit de kerk wil treden kan bij ons terecht voor de nodige informatie (standaardbrief, opzoeken van de parochie, adres bisdom,…). Dit staat volledig los van het pedofilieschandaal dat er nu binnen de kerk woedt.

Het is wel een duidelijk gegeven dat er nu, meer dan vroeger, aanvragen tot kerkuittreding zijn. Aanvraagpieken die we ook al meemaakten toen de euthanasiewet gedebatteerd werd, pieken die er zijn telkens de paus een uitspraak doet over homofilie, aids… Alleen beweegt het seksueel misbruik van kinderen, en vooral het ontkennen ervan door een instituut dat zoveel vertrouwen kreeg, de mensen massaal ertoe uit dit instituut te stappen dat ze niet (meer) erkennen.

Volgens mij een gerechtvaardigde manier om je onvrede met bepaalde standpunten te laten merken.

Wil dit zeggen, zoals de heer Martens stelt, dat de vrijzinnige beweging niets te zeggen heeft en had over pedofilie?

Integendeel, de vrijzinnigen hebben altijd al een duidelijk standpunt gehad over elk machtsmisbruik, seksueel of anders (pesten, mobbing), waar dan ook (op de werkvloer, in het verenigingsleven,  binnen het gezin, in de Kerk). Pedofilie hoort daar zeer zeker onder. Vrijzinnigen leggen het beslissingsrecht in handen van elk individueel persoon, en dit in respect voor de mensenrechten, de rechten van het kind, de gelijkheid tussen man en vrouw. We leggen ons lot niet in handen van een hogere macht, we nemen zelf onze verantwoordelijkheid.

En wellicht is dit de boodschap die we aan de heer Martens kunnen geven. De aandacht van heel het pedofilieschandaal en de rol die de kerk erin speelde, afleiden door de vrijzinnige bewegingen op te roepen zich in deze te verduidelijken, lukt niet. De opkuis moet daar gebeuren waar hij hoort te gebeuren. Volledig transparant en op een correcte juridische manier. De ‘kelk’ als afleidingsmanoeuvre aan een ander doorschuiven getuigt van weinig verantwoordelijkheidszin.

Wie schuldig is moet bestraft worden, en dit zonder respect voor de functie die hij of zij uitoefende!

Marieke Höfte

Voorzitter

Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging