Vondelingetjes

8 10 2010

‘In wat voor een wereld leven wij?’, vroeg mijn gastheer zichzelf af, en zette de radio op een andere post. Meer muziek en minder problematiek.

Tja, wat antwoord je daar dan op? Het is niet de eerste keer dat baby’s te ‘vondeling’ worden gelegd.
Gelukkig deze keer goed zichtbaar en niet in een vuilbak, en bijgevolg te laat gevonden. De vondelingenschuif –een pleister voor een vroeger vondeling verhaal – deed intussen haar werk ook al veel te vaak.

Wat mij opviel, was de commentaar van de radiojournaliste op de initiatieven van de politici: want inderdaad, ze zijn er weer, de strijdsters voor –het zijn toevallig allemaal vrouwen- en schrijfsters  van wetgevend werk. ‘Weer eens’, zo zei die journaliste, inderdaad ‘weer eens’, want oude wetsvoorstellen worden vanonder het stof gehaald en opnieuw ingediend om ‘weer eens’ vergeten en ondergestoft te geraken, als de persbelangstelling luwt…

Klink ik cynisch? Wel, ik kan je verzekeren, ik ben het ook.

Ik maakte deze demarches een aantal jaren geleden al mee:
Vondelingetje, snel geschreven wetsvoorstellen,  op agenda geplaatst van de commissie, besproken, maar niet meer actueel, dus klasseren en vergeten…
‘Er is geen concensus.’: is de uitleg dan.

En natuurlijk is dit geen eenvoudige materie. Want het raakt aan zoveel: geboorteplanning, abortus, armoede, psychosociaal welzijn, taboes van de samenleving, mensenrechten, kinderrechten, feminisme,… .

Maar, anoniem bevallen is en blijft een probleem en kan volgens mij niet, nooit.
Want wat als de moeder achteraf toch nog haar kind wil terugzien, of simpelweg, weten hoe het ermee gaat? En misschien nog belangrijker: wat als een kind op zoek wil naar haar of zijn biologische  moeder? Want is dit niet een kinderrecht? Het recht om je  biologische ouders te kennen?
Discreet bevallen is dus de enige oplossing: de naam van de moeder netjes weggestopt in een vakje dat enkel en alleen onder strikte voorwaarden en voor strikte doeleinden (oa. medische doeleinden bijvoorbeeld) geopend mag worden en dan nog door een strikt omschreven instantie.

Ik hoorde in de media enkel en alleen de bekommernis voor de moeders die, gedreven door spijt en gemis, op zoek willen naar hun kind. Ik hoorde nergens de bekommernis voor het kind dat wel eens zou willen weten…
‘Stel je de reactie voor van de feministen!’, waarschuwde iemand mij. ‘ Ze gaan nooit toestaan dat een kind op zoek kan naar de biologische moeder!’
Een correcte reactie, maar wat overdreven. Wetenschappelijk onderzoek wees al uit dat kinderen vooral interesse hebben in wat fysieke eigenschappen van hun onbekende moeder of vader (bij anonieme spermadonatie), en dat, eens die nieuwsgierigheid gestild is, niet meer gevraagd wordt naar leren kennen en ontmoeten.
Op de uitzonderingen na: maar deze uitzonderingen zijn dan wel net die vragen die omwille van psychische en sociale redenen een antwoord moeten krijgen.
En per slot van rekening koos het kind er niet voor afgestaan te worden. Moet het zelfbeschikkingsrecht van dit kind dan ook geen reden zijn om een wet uit te werken die, in uitzonderlijke gevallen en omwille van grondig en professioneel onderzochte  psychologische redenen, het stilzwijgen van de moeder (of de vader bij anonieme spermadonatie) dwingt te doorbreken.
Enkel en alleen om menselijke redenen, nooit omwille van jurisdische-, afstammings- of erfredenen.

Ik hoop dat deze keer het debat niet uitdooft.
Niet in de samenleving en zeker niet in de politiek.
Senatoren, laat jullie niet mondsnoeren door partijen en doemdenkers die BHV belangrijker vinden.

Jacinta De Roeck
Directeur HVV

Advertenties

Acties

Information

5 responses

8 10 2010
Annemie Vandormael

Wel ik ben blij jouw standpunt te lezen. Ik erger mij aan het feit dat er te weinig wordt gedacht aan de belangen van het kind. Betreurenswaardig is dit! Gaat het hier enkel om de macht van de mondige? Ik denk het en als deze dan nog een beetje geld heeft, nog beter…je geweten zal gesust worden…Ik oordel niet over de actie van deze dame…daar weet ik te weinig over…is verschrikkelijk jammer maar een mens krijgt soms ook wel teveel te verduren. Sowieso is er een gebrek aan inzicht betreffende het kind op zich. Het is voor het kind en de moeder een door trekken van een vicieuze cirkel. Wij zo’n geciviliseerd land en zouden beter moeten weten…en inderdaad het welzijn van de bevolking is toch primordiaal of niet?

8 10 2010
Erna Boogaerts

Ook ik ben blij met het standpunt van mevrouw De Roeck. Voor mij staat het belang van het kind echter centraal. Het moet altijd kunnen te weten komen wie zijn biologische ‘ouders’ zijn. Vooral op medisch vlak vind ik dit van belang. Zo kan een van de ouders drager zijn van een genetisch overdraagbare zware ziekte (bijvoorbeeld Huntington) met alle gevolge van dien. Een moeder die haar kind te ‘vondeling’ legt of afstaat geeft haar rechten op dit kind op. Zij krijgt spijt en zou het recht moeten krijgen haar kind te contacteren. Stel u in de plaats van het kind, hoe gaat dat zich voelen? Welke gevolgen gaat dit voor hem/haar hebben? Denkt iemand daaraan?
Het wordt hoog tijd dat aan deze problematiek verholpen wordt door goed doordachte wetteksten, waarin met alle partijen en alle facetten van mogelijke problemen rekening wordt gehouden.

8 10 2010
Gust Verspeelt

Akkoord op nuances na maar het is wel erg om de bevallen moeder te horen zeggen zich verplicht te voelen om het kind af te staan om materiële redenen waardoor het ‘beschikbaar (?)’ komt voor adoptie door derden. Waar is die welvaartsstaat waarbinnen we leven. Waar is de zogeheten solidariteit ? Wel, dat is een andere solidariteit dan deze waar politici het over hebben….

9 10 2010
Anton

Op een mystieke maar heldere manier wordt de problematiek van afwezig of zwak vaderschap en tot waartoe dit leiden kan – en de noodzaak tot beschaafd herstellen van wat beschadigd werd- m.i. goed belicht in een nieuw muziekstuk van de Canadese poëet en prozaist Leonard Cohen:

vriendelijke groeten,
Anton

11 10 2010
annabelle van nieuwenhuyse

Fijn om Yacinta te lezen. Ik onderschrijf.
Laat het inderdaad niet blijven bij het verspreiden van paniekreacties.
Ik zeg neen tegen anoniem bevallen. Discreet bevallen vind ik ook maar niks. Dat laatste is een moedige politieke poging om weerstand te bieden tegen extreme wetsvoorstellen, maar daarom is het nog niet de weg die onze maatschappij moet inslaan. Het kind moet ten allen tijde het recht hebben op informatie over zijn geboorte-ouders.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: