Offerfeest

14 01 2008

Voor het islamitische Offerfeest werd op verschillende plaatsen een nog niet eerder vertoonde samenwerking gecreëerd tussen de overheid, politie en de moskeeverenigingen om het slachten van de schapen voor het feest wettelijk en ordentelijk te laten verlopen.

Net op dit moment vond Vlaams minister van Inburgering Marino Keulen (Open VLD) het nodig om een oproep te lanceren over het vervangen van de offers door giften. Hoewel er iets in zit om een gift (aan een goed doel) als symbool en signaal te promoten als alternatief op wat dierenliefhebbers ongetwijfeld een ongewenste praktijk vinden, temeer men er op een alternatieve manier solidariteit en verbondenheid mee kan in de praktijk brengen, lijkt het voorlopig realistischer om de bestaande gebruiken van rituele slachting in goede banen te leiden. Keulen geeft immers zelf toe dat een duidelijke en praktische handleiding en overleg tussen de verschillende actoren tot een beter verloop van de organisatie van het offerfeest, een betere naleving van de regels en minder illegale thuisslachtingen leiden. HVV vindt het ook niet verstandig dat een minister de zo gekoesterde relatieve scheiding van kerk en staat met de voeten treedt en zich zo paternalistisch opstelt.

Het feit dat hier en daar het stadsbestuur en de politie werden uitgenodigd als gasten op het feest, illustreert de goede interculturele verstandhouding.

Advertenties

Acties

Information

One response

18 01 2008
Pieter

Aan de open suggestie van Keulen “zeg eens moslims, mij lijkt het beter een gift te doen in plaats van een rituele slachting. Wat denken jullie, is dat niet het overdenken waard?” vind ik niets paternalistisch. Ik vind het in oorsprong een mooi voorbeeld van een onbevangen voorstel tot discussie en oprechte interculturaliteit, wat echter al van zodra het uit zijn mond is ontsnapt in de vermoeiende treurnis van overtrokken verontwaardiging wordt verzopen.

Ikzelf echter vind de rituele slachting zelfs een waardevol ritueel, een dat ik trouwens gerust in mijn eigen culturele leven zou willen inlassen, maar dat – door de rituele armoe in mijn ontkerkelijkt milieu – nu niet tot de mogelijkheden behoort.

En hoezo treedt Keulen hiermee de scheiding tussen kerk en staat met de voeten? Trouwens, hoewel het mij net zo min een scheiding tussen kerk en staat lijkt, vraag ik me wel af of in de logica van de auteur de visite van stadsbestuur en politie op enkele offerfeesten dan niet net zo goed daarop een inbreuk vormt. Of ligt het verschil hem gewoon in de “good vibes” van het bezoekje en de”bad vibes” van Keulens vraag?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: