Goed nieuws vanuit het onderwijsbeleid: gelijke financiering, gelijke kansen

14 01 2008

Het nieuwe financieringsvoorstel van de Vlaamse minister van onderwijs, Frank Vandenbroucke, geeft ons de kans om het overwegend pessimistisch gevoel over zijn beleid langs de kant te zetten en verslag te doen van een positieve passage in het door Vandenbroucke geredigeerde onderwijsverhaal. Dit alles neemt niet weg dat we ook enkele regels moeten wijden aan een aantal negatieve bemerkingen, vanuit zowel de zijde van de onderhandelaars, als diegenen die door de minister niet uitgenodigd werden voor een gesprek.

Heeft minister Frank Vandenbroucke een ‘historisch akkoord’ bereikt over het financieringsmodel voor het leerplichtonderwijs? Worden met dit akkoord ‘revolutionaire hervormingen’ (een andere betiteling uit eenzelfde bekend dagblad) in de financiering van het leerplichtonderwijs bewerkstelligd? In wat volgt benaderen we de vragen van op een afstand en proberen we een eerste korte verduidelijking van de verschillende commentaren te geven. Nu, ook al zou de denkpiste van het opheffen van de netten, financieel nog altijd de meest voordeligste oplossing bieden, binnen de verschillende netten en aan beide zijden van de levensbeschouwelijke scheidslijn hoort men vooral tevredenheid over het bereikte akkoord waarvan de krijtlijnen al vastlagen in het regeerakkoord van 2004.

Lees de rest van dit artikel »





Over taal en berichtgeving

14 01 2008

Uit een bevraging van 2.500 meerderjarige Brusselaars in 2005 door het Brussels Informatie- Documentatie- en Onderzoekscentrum (BRIO) blijkt dat tweetalige Brusselaars in publieke sfeer steeds meer Nederlands gebruiken en dat zowel Nederlands-, Frans- als tweetaligen zeggen dat ze veel meer Nederlands horen spreken in Brussel dan in 2001. Het onderwijs, dat zich in Brussel vaak in een meertalige omgeving afspeelt, heeft een belangrijk aandeel in deze evolutie. De onderzoekers wijzen op het stijgend succes van cursussen Nederlands voor volwassenen en van het Nederlandstalig onderwijs. “Taalgemengde klassen zijn een realiteit in alle scholen en dit wordt door ruim 80% van de Brusselaars als een verrijking gezien”. Terwijl er via onderwijs veel uitwisseling bestaat tussen de verschillende taalgemeenschappen blijft de informatieverwerving via de media echter strikt gescheiden volgens taalregime. “Nederlandstaligen lezen Franstalige kranten, Franstaligen informeren zich bijna uitsluitend via de Franstalige pers”. Dat zou het gevolg zijn van de manier waarop Vlaamse kranten berichten over Brussel. Het beeld over de stad is vaak erg negatief. Vanuit de overheid bestaan volgens BRIO nog niet de juiste kanalen om aan dit probleem te verhelpen.





Beloftes van De Standaard

14 01 2008

In de Standaard van 02/01/2008 konden we een stukje van hoofdredacteur Peter Vandermeersch lezen met daarin een summier overzicht van de berichtgeving in 2007. In de top 20 stond voornamelijk de formatiecrisis van 2007, gevolgd door de laatste nieuwe weetjes van Britney Spears en Beyoncé. Euforie alom bij de krant, want het wees op ‘een immense belangstelling voor het politieke bedrijf’. “Een groot deel van de mensen is wel degelijk bezig met wat er in de Wetstraat gebeurt. Politiek is niet alleen de zaak van een kransje ingewijden. Dat zoveel mensen begaan zijn met de politiek, is essentieel voor de kwaliteit van onze democratie”. Niet te vroeg op tafel springen is niettemin de boodschap. De aandacht bij de regeringsformatie alsook de berichtgeving ervan draaide bijna uitsluitend rond het communautaire, en het begrip politieke interesse omvat zoveel meer dan dat. Hopelijk kunnen we in hun top 20 van 2008 bijvoorbeeld ook politieke berichten terugvinden die sociaal-economisch getint zijn. Of toch tenminste de kritiek op het gebrek aan sociale thema’s. Voor de werking 2008 belooft de krant het volgende: “De tijd waarin journalistiek een ‘lezing’ was, waarbij de alwetende journalist zijn waarheid verkondigde aan de lezer, ligt achter ons. Journalistiek is – gelukkig maar – vooral via de site een dialoog geworden met die lezer. Die neemt deel aan peilingen en debatten, corrigeert of nuanceert bliksemsnel de berichtgeving op de site, zendt foto’s en opinies. Maar of het nu op krantenpapier of via de site is, of het nu in tekst of beeld is, een nieuwsorganisatie als de De Standaard staat of valt met betrouwbare informatie, scherpe analyse, correct duiding, slimme commentaar. Dat geldt voor politiek nieuws in binnen- en buitenland, voor alle relevant sociaal, maatschappelijk en gerechtelijk nieuws voor cultuur, wetenschap, media en milieu, voor economie en financiën, voor sport en zelfs voor faits divers. Deze redactie maakt zich klaar om die uitdaging ook in 2008 opnieuw waar te maken”.





Allochtonen in de media

14 01 2008

Daar waar in 1993 etnische minderheden ondervertegenwoordigd waren in de media is er vandaag de dag veel ten goede veranderd. “Het aantal berichten over etnische minderheden in combinatie met criminaliteit daalt. Tegelijk neemt de diversiteit toe. Allochtonen komen in de krant en op televisie steeds vaker aan bod als het over cultuur, ontspanning of politiek gaat”. Volgens het Minderhedenforum komt dit enerzijds door de veranderde maatschappij met daarin steeds meer ‘gekleurde’ politici, woordvoerders of sporters. Maar anderzijds zijn journalisten zich ook beter bewust van de verhouding met etnische minderheden. Vooral bij de televisie is er veel veranderd. Het tv-programma ‘Man bijt hond’ kreeg vorig jaar nog de interculturele televisieprijs van de allochtone verenigingen omdat ze op een volwaardige manier allochtonen portretteren, zonder hen te reduceren tot hun allochtoon zijn. Maar hiermee zijn nog niet alle problemen opgelost. Integendeel “De berichtgeving van journalisten is dan wel accurater en doorbreekt de stereotypen van de allochtoon als dader of sukkelaar (…) maar paradoxaal genoeg heeft dat niet geleid tot een accuratere beeldvorming”. Allochtonen hebben nog vaak het gevoel dat ze voor journalisten alleen belangrijk zijn als zij op hun kosten een goed verhaal kunnen scoren. Ook breken allochtonen in de media nauwelijks door. Vandaag is slechts 0,9% van de journalisten van allochtone oorsprong! Er is dus nog werk aan de media.

 Bron: De Standaard 08/01/2008





Column Rik Vanwalleghem: Leve de pil

14 01 2008

In een van zijn tweewekelijkse columns in De Standaard, trekt Rik Vanwalleghem, directeur van het Centrum Ronde van Vlaanderen, van leer tegen de toenemende medicalisering van de samenleving.

Omdat zijn standpunt ter zake opvallende gelijkenissen vertoont met wat reeds vaker op Humanieuws werd aan de kaak gesteld, hieronder de volledige column. Lees de rest van dit artikel »





Levenseinde in twee op de drie ziekenhuizen gereguleerd

14 01 2008

Uit een Vlaams onderzoek van Joke Lemiengre en andere Leuvense onderzoekers blijkt dat twee op de drie Vlaamse ziekenhuizen een intern beleid hebben over euthanasie en meestal ook over de andere beslissingen over het levenseinde: stopzetting van behandeling, opdrijven van pijnbestrijding en palliatieve sedatie.

Die afspraken worden gemaakt door artsen, verpleegkundigen, palliatieve experts, en de ethische commissie en het management van het ziekenhuis. Die interne beleidslijnen zijn vaak iets restrictiever dan de wet. Het zal dan ook niet verbazen dat katholieke ziekenhuizen vaker zo’n euthanasie- en levenseindebeleid (74 procent) hebben dan neutrale ziekenhuizen (46 procent).

Van de ziekenhuizen met zo’n beleid is er maar één dat euthanasie niet toelaat voor wilsbekwame terminale patiënten. Maar voor terminale patiënten die hun wil niet meer kunnen uitdrukken, zijn ziekenhuizen terughoudender dan de wet: een kwart wil dan niet van euthanasie weten. En als het gaat over terminale patiënten die hun wil niet meer kunnen uitdrukken, zijn ziekenhuizen nóg terughoudender: een kwart wil dan niet van euthanasie weten.

Deze cijfers maken duidelijk dat euthanasie almaar meer aanvaard wordt, maar roepen toch de vraag op of het wel kan dat ziekenhuizen bijkomende eisen stellen.





80 procent van mensen wil thuis sterven

14 01 2008

Patiënten worden in hun laatste levensmaanden nog veel te veel heen en weer gesleept. Maar een kwart van de mensen sterft thuis, terwijl 80 procent in een thuisomgeving wil sterven. Dat staat te lezen in het boek Het sterfbed in België, een verslag van onderzoek door de groep Zorg voor het Levenseinde van de VUB, samen met het Wetenschappelijk Instituut voor Volksgezondheid en de Huisartsenpeilpraktijken.

Een op de tien patiënten sterft op een palliatieve zorgeenheid. Vier op de tien krijgen enige vorm van palliatieve begeleiding. Dat is vrij hoog. ‘Maar helaas gebeurt dit nog altijd veel te laat’, zegt professor Wim Distelmans (VUB). Palliatieve zorg wordt in België nog verkeerd bekeken. Er wordt enkel een beroep op gedaan als het einde vlakbij is. Palliatieve zorg gaat volgens Distelmans over het ondersteunen van mensen met een ongeneeslijke aandoening, ook als de dood nog ver weg is.

Voorts stellen de onderzoekers dat artsen vaker raad moeten vragen aan specialisten in de stervensbegeleiding. ‘De gemiddelde arts heeft per jaar maar vijf overlijdens in zijn praktijk. Dat is te weinig om ervaren te zijn.’ Bovendien blijft de zorg rond het levenseinde nog al te vaak beperkt tot zuiver lichamelijke zorg. Aan psychosociale en spirituele zorg hebben de meeste instellingen nog altijd een broertje dood.

Tenslotte suggereren de onderzoeksresultaten ook dat hogergeschoolden vaak een iets betere zorg kunnen afdwingen dan lagergeschoolden.