Kinderen dragen twintig jaar later nog altijd de gevolgen van de echtscheiding van hun ouders. Dat blijkt uit een onderzoek van de vakgroep sociologie van de Universiteit Gent onder leiding van professor Piet Bracke. Die ondervroeg 4.727 mannen en vrouwen van gemiddeld 37 jaar van wie de ouders zo’n twintig jaar geleden uit elkaar zijn gegaan.
Kinderen van gescheiden ouders gaan minder stabiele relaties aan. En hebben ze nu wél een goed draaiende relatie, dan is daar vaak een geschiedenis van gebroken relaties aan voorafgegaan.
Kinderen van gescheiden ouders hebben twintig jaar na die breuk ook meer kans op een depressie. “Doordat ze vaak een niet zo stabiele relatie hebben, of zelf scheiden, voelen volwassenen die als kind de scheiding van hun ouders meemaakten zich depressiever”, legt Bracke uit.
Ik ga akkoord met deze stelling maar weet er geen oplossing voor te vinden.Een huwelijk dat niet meer functioneert door voortdurende spanningen en harde confrontaties is evenmin goed voor kinderen.
Dit is weer zo’n bericht dat niet-wetenschappelijk geschoolde mensen tot voorbarige conclusies verleidt. Ik hoor ze al zeggen “zie je wel dat scheiden verkeerd is, en dat de kinderen daar het slachtoffer van zijn”. Maar waar is de controlegroep? Kinderen van ouders die in perfekt dezelfde situatie belsoten om niet te scheiden? (Waar en hoe kun je die vinden?) En zelfs als je die hebt is het dan de keuze wel of niet scheiden die causaal het verschil maakt bij de kinderen, of is er dan een interveniërende variabele, die enerzijds de keuze wel of niet scheiden, en anderzijds de ontwikkeling tot relatiebekwaamheid van de kinderen beïnvloed heeft. Vrij onderzoek, mensen, en niet voorbijgaan aan de wetenschappelijke vereisten van “statistiek”!
en wat met de psychische schade die kinderen oplopen als hun ouders elkaar niet graag zien of voortdurend ruzie maken maar NIET scheiden???
Eric Rosseel.
Ja, idd dit is een volkomen misleidend “kaloten”nieuwsberichtje!